De laatste ´projectjes´

Hierbij de beloofde update over wat ik de laatste 2 maanden heb gedaan. Snel nadat Marijke wegging, gingen ook de scholen dicht. Dit betekende dat ik meer op de markt ging werken in plaats van op de basisschool. Vooral ben ik meer gaan werken met het gezin van ´het verkrachte meisje´. Ten eerste ben ik met het broertje ook een schrijftherapie gaan doen. Hij heeft het misbruik gezien en is zelf ook bijna misbruikt. Met zijn zus heb ik een stappenplan opgesteld om alleen te slapen. Na het misbruik durfde ze dit steeds minder goed. Inmiddels slaapt ze alleen gelukkig. Verder hebben Melanie en ik gesprekken met hun moeder gevoerd, zowel over haar nare jeugd als over de opvoeding. We maken ons namelijk zorgen over hoe ze met haar kinderen omgaat.

In moeders ogen is haar jongste zoon het ideale kind en haar dochter het zwarte schaap. Elke aanwijzing tegen haar dochter wordt gesnauwd en ze lijkt niets goed te kunnen doen. Moeder lijkt haar dochter te zien als een lastig kind dat zich niet goed kan gedragen en ook niet goed kan leren. Op het schoolrapport van het meisje had ze echter een ´goed´ voor gedrag en een ´voldoende´ voor haar leerprestaties. Veel beter dan wat moeder mij verteld had.

Het is waar dat het meisje zich anders gedraagt dan de meeste kinderen. Ze vraagt veel aandacht en komt snel te dichtbij mensen. Ook lijkt ze aandachtsproblemen te hebben, want haar concentratieboog is erg kort. Moeders antwoord op de vraag wat ze mooi vond aan haar dochter was eerst ´niets´ en na lang nadenken ´dat ze leuk speelt met de hond´. Dat is iets dat ik niet kan begrijpen. Het meisje is namelijk ook creatief en altijd in voor iets geks.

Zwart en een beetje wit

Het denken van moeder lijkt dan ook niet overeen te komen met dat van een stabiel, gelukkig mens. Veel wijst erop dat ze depressief is en de wereld erg zwart en een beetje wit ziet. Ze zegt zelfs zorgwekkende dingen als dat het beter zou zijn als zij en haar kinderen dood zouden zijn. In Nederland zou ik zo´n vrouw direct in een team bespreken, haar doorverwijzen naar een psychiater en overwegen de kinderen uit huis te plaatsen. Hier zijn er echter geen goede instanties. Wij kunnen ze niet vinden in ieder geval. Wel hoop ik dat deze vrouw snel medicatie kan krijgen.

Hoe we een goede psychiater kunnen vinden, weet ik niet. Hoe onze gesprekken met deze vrouw en de therapie aan de kinderen, dit gezin zullen helpen weet ik ook niet. Voorlopig blijven we maar gewoon doordweilen.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

De mooiste kust, de mooiste stad

Nog maar anderhalve week in Ecuador, wat ga je daar nou mee doen?! Ik besloten een weekje naar Canoa en Cuenca (het mooiste stadje van Ecuador) te gaan. Daarna heb ik nog 3 dagen in Quito om mijn werk af te sluiten en koffers te pakken. Op het moment zit ik al in Canoa, een mooi kustplaatsje met veel surfers. Volgens locals is het ´lo mejor´, het beste. Het strand is het mooist en je hebt 2 dagen ´fiesta´ en niet elke dag, zoals bijvoorbeeld in Montañita. Het is hier rustig, maar niet té. Het begint er op te lijken dat ook ik het hier ´lo mejor´ ga vinden.

De kust bevalt erg goed, grote garnalen en fruitsalades voor maar weinig geld. Vanmorgen heb ik ook weer surfles gehad. Ondanks mijn blauwe knieen kan ik niet wachten om morgen weer enthousiast om 10 uur in de golven te surfen. Wellicht kom ik nog een keer terug naar Ecuador om een surfreis te doen, heb ik al bedacht.

Wat me overigens verbaast in Canoa is de rijke natuur. Er zijn Jan van Genten (letterlijk ´blauwpoten´ in het Spaans), apen, schildpadden, pelikanen en enorme schelpen. Morgen gaan we misschien op apenjacht (niet schieten, alleen zoeken). Nog 2 dagen hier, daarna naar Cuenca en dan al snel afscheid nemen.

Veel geluk

In zo´n laatste periode word ik altijd een beetje weeig en labiel en vraag ik me vaak af wat me bezielt. Ik merk dat ik snel ontroerd raak van de mooie natuur, verhalen uit Nederland en de kinderen van wie ik afscheid moet nemen. Vooral voel ik me erg dankbaar. De tijd hier is goed geweest en een goed nieuw leven lijkt al op me te liggen wachten in Nederland. Ik heb namelijk een huis gevonden in Amsterdam, in het centrum en bovendien deel ik het met iemand samen. Ik ga er wonen met Rianne van der Veen (van NSA), wellicht relevant voor wie haar kent. Soms voelt het als teveel geluk in één leven.

Categories: Geen rubriek
No Comments »