Na 4 maanden Marijke weg

En opeens was Marijke er niet meer bij. Ik bleef nog 2 maanden langer in Ecuador zonder haar. Dat kan natuurlijk niet zul je denken, maar toch, het was zo. In het begin was het best wennen. Mijn vaste kamer-, reis-, werk- en luistermaatje was naar Nederland. Gelukkig heb ik vrij snel mijn draai weer gevonden. Mede ook doordat er een nieuwe vrijwilligster, Susanne, is gekomen met wie ik salsales heb en weekenden wegga. Ook waren er op het werk weer nieuwe uitdagingen waar ik veel zin in had.

Wat er van onze plannen is terechtgekomen

Voordat ik daarover ga schrijven, wil ik eerst even een soort ‘oudejaarsterugblik’ doen op wat Marijke en ik van plan waren en wat we uiteindelijk hier samen gedaan hebben qua werk.

• Als eerste zijn we begonnen met het geven van seksuele voorlichting. Gezien de gierende hormonen op school en vele tienerzwangerschappen in Ecuador, leek ons dit vrij urgent. De presentatie hebben we in de 4 hoogste klassen gegeven. Voor strubbelingen rondom de directrice, zie dit eerdere bericht. Vandaag heb ik onze presentatie ook gegeven aan kinderen op de markt. ‘Jullie zeggen veel meer dan bij ons op school, veel meer details’, zei een jongen nadat ik hem antwoord gaf op zijn vraag waarom er condooms met aardbeiensmaak waren.
• Verder hebben we profielen van kinderen gemaakt voor een subsidieaanvraag voor een praktijkschool. We vonden dit persoonlijke contact erg leuk, maar tegelijk ook schrijnend.

• We wilden een beloningssysteem opzetten voor een jongen die zich lastig gedroeg in de klas en veel problemen thuis had. Helaas is dit niet gelukt omdat de juf niet meewerkte en hij uiteindelijk ook niet.
• We zijn toen aan het werk gegaan met een juf die vroeg of we haar wilden ondersteunen in de klas. Haar klas (groep 3) was een complete chaos. We hebben een begin gemaakt door regels in te voeren en dat werkte goed. Toen ik een week voor de vakantie weer kwam kijken, was er echter weer een grote chaos. We laten nu een document met allerlei adviezen achter. Het is te hopen dat er nieuwe vrijwilligers komen die volgend seizoen in de klas kunnen helpen en dat kinderen echt leren lezen. Dat konden sommigen namelijk nog steeds niet aan het eind van het jaar.
• Wat ik zelf echter als ons grootste project beschouw, was het geven van schrijftherapie aan een seksueel misbruikt meisje. Het was een uitdaging om voor het eerst deze therapie te geven, bovendien in het Spaans en aan een erg snel afgeleid meisje. Ik ben erg blij dat we dit samen konden doen, ook met Spaanse ondersteuning van Melanie. Het was erg goed te horen dat de moeder na de therapie aangaf dat het meisje rustiger was, zowel thuis en op school.

Nu ben ik mijn nieuwe ‘projectjes’ al weer aan het afronden. Daar zal ik echter de volgende keer over schrijven om jullie een overload aan informatie te besparen. Nog maar 2 weken en dan ga ik ook richting Nederland. 9 augustus hoop ik om 8 uur ’s ochtends aan te komen op Schiphol. Daar kijk ik steeds meer naar uit. Eerst echter nog genieten van de laatste reisjes door Ecuador (naar Cuenca en Canoa voor de kenners).

Categories: Geen rubriek
1 Comment »