Alles is als een grote verwarde knot wol in jouw hoofd. Niets is duidelijk en jouw gedachten lijken steeds te leiden naar die ene gebeurtenis; het misbruik. ‘El hizo el amor’, ‘hij bedreef de liefde met me’, zeg je af en toe tegen ons. Veel van wat daarvoor, daarna of zelfs gisteren gebeurde ben je vergeten.
            Het lijkt of je de controle over je leven helemaal kwijt bent. Een man heeft je zomaar tegen jouw wil in bebloed achtergelaten. Je lijkt in een gesprek steeds weg te glippen, waardoor het moeilijk is grip op je te krijgen. Zelfs of je herinneringen kloppen, weet je niet en je gedachten worden steeds afgeleid. Soms verlies ik bijna mijn geduld. Het is alleen niet jouw schuld. Ik hoop dat door jouw verhaal op te schrijven, jouw boek te maken, je meer rust krijgt.

We zijn aan het werk met dit 8-jarig meisje dat eenmalig heel wreed misbruikt is waardoor ze 5 dagen in het ziekenhuis moest blijven. Aan de hand van een schrijftherapie zijn we met haar een boek over haar leven aan het schrijven. De therapie heet Writejunior en is in Nederland ontwikkeld door Sacha Lucassen. Via mijn stage ben ik met haar en deze therapie in aanraking gekomen. Zo komt van pas wat ik in Nederland gezien heb en wat we hier in Ecuador kunnen gebruiken. Door het verhaal met het meisje op te schrijven is dit grote onbegrijpelijke duidelijk vastgelegd. Zij maakt de tekeningen en wij schrijven haar verhaal. Het boek begint met haar geboorte en het voorstellen van haar gezin. Vervolgens gaan we na hoe haar ontmoeting was met ‘de slechterik’ – zoals ze hem noemt – en wat ze deed vlak voor, tijdens en na het misbruik.

Bij het schrijven van haar verhaal zijn we erg sturend en bieden haar zinnen aan zodat ze kan kiezen hoe haar verhaal opgeschreven wordt. Dit kan op deze manier, omdat wij het meeste van haar verhaal al weten. In haar eigen hoofd zit het echter in de war. Ook vragen we naar haar gedachten en gevoelens over de gebeurtenissen. Zo wordt het weer een duidelijk verhaal voor haar dat ze kan nalezen wanneer ze wil.
               Trauma’s worden vaak gefragmenteerd en niet als een geheel opgeslagen. Ook worden deze losse herinneringen vaak weggeduwd, omdat het pijnlijk is om er aan te denken. Dit heeft het effect van ‘niet denken aan een roze olifant’. Op onverwachte momenten kunnen stukjes van het trauma plotseling opkomen alsof het trauma op dat moment weer gebeurt, als een herbeleving. Door het verhaal op te schrijven gaan we niet mee in deze vermijding en hopen we dat deze herbelevingen minder voor zullen komen op onverwachte momenten. Door het boek heeft ze meer controle over wat er gebeurd is. Ze kan over het trauma lezen wanneer zij dat wil.
Een ander belangrijk aspect van de therapie is het benadrukken van haar sterke kanten. Wat voor slims deed ze tijdens het misbruik (bijv. nee zeggen of in het hoofd uit de situatie ontsnappen)? Hiermee is ze niet alleen een slachtoffer, maar ook iemand die slim gehandeld heeft en de wereld aan kan. Hopelijk kan dit voor haar een soort ruggesteun zijn in het hervinden van controle op haarzelf en de wereld.
                  

Aanstaande woensdag gaan we de laatste bladzij van haar boek schrijven. Ze is erg enthousiast dat ze nog maar 1 sticker te gaan heeft. De week daarna geven we haar het boekje - geprint en geplastificeerd. Als beloning gaan we een erg groot ijsje eten. Hopelijk heeft deze therapie gewerkt voor haar. Ze is erg warrig en ongeconcentreerd, wat het werken met haar lastig maakte. Toch hebben we goede hoop, omdat deze therapie al veel kinderen heeft geholpen.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

De jungle was groots! Vorige week slopen we als stoere junglevrouwen met kuitlaarzen over onze broek tussen de hoge bomen door op zoek naar tarantula’s, slangen en andere indrukwekkende wezens. Waar ik voor had gevreesd is gelukkig niet gebeurd: een grote spin tussen de lakens. Dit had heel goed gekund aangezien ons rieten huisje was uitgerust met open ramen. Onder het grote muskietennet voelde ik me ’s nachts erg veilig (ik ben niet zo’n insectenliefhebber) en kon met een gerust hart gaan slapen.

De lodge waar we overnachten lag in het hartje van de jungle en was slechts te bereiken per boot. Op onze eerste tocht zijn we veel apen tegengekomen en bleken de lianen uit de tarzanverhalen echt te bestaan.

Telefoonboom

Wat onze verbazing schetste en vooral op onze lachspieren werkte was de telefoonboom middenin de jungle aan de rand van het meer. De boom op zich was een hele gewone boom met gewone takken, gewone bladeren en gewone wortels. Het waren de junglemensen die de boom ongewoon wisten te maken. Zij klommen bovenin de boom en leken het daar een prettig verblijf te vinden aangezien ze er vrolijk een uur bleven zitten. Wat het verblijf zo aangenaam maakte daar bovenin die boom, zo hoorden we later, was de mogelijkheid mobiel te kunnen bellen. Dit was de enige plek in de dichte bush bush waar er signaal te vinden was. Omdat er in de jungle weinig vrouwen te vinden zijn voor de mannen is dit geen overbodige luxe.

 Links: de telefoonboom, Midden: de kaaiman die gretig toehapte, Rechts: de luiaard die de hele dag ligt te luieren in de boom

Zwemmen tussen de pirañas

Het was spannend om de sprong in het diepe te wagen tussen alle pirañas en kaaimannen die ook in het meer wonen. We hebben het overleefd zoals te zien in dit actiefilmpje. Op de foto hieronder houd ik met trillende benen mijn eigengevangen piraña vast. Maar goed dat de gids pas achteraf de littekens op zijn handen en vingers showde en vertelde dat hij meerdere malen flink gebeten was als een piraña aan zijn vingers wist te ontsnappen. Daarnaast Jojanneke met een schorpioenspin op haar arm die kleine kneepjes maakte als hij liep door de ’schaartjes’ aan zijn lange poten. Aan haar gezicht is te zien dat ze er erg van geniet. Nu we alle uitdagingen van de jungle hebben getrotseerd zijn we klaar voor een leven in de bush bush.

Categories: Geen rubriek
2 Comments »

Sinds kort zijn we begonnen aan een beloningssysteem voor een jongen die amper wat wil doen in de klas. Hij heet Antoni. Uit een eerder gesprek met hem bleek dat zijn ongehoorzame gedrag niet erg verwonderlijk is. Hij heeft veel spanning thuis. Zijn vader drinkt en wil dat zijn zoon meteen na de basisschool gaat werken. Antoni vindt het echter naar eigen zeggen leuk om te leren en wil graag naar de middelbare school. In de praktijk is daar alleen niet veel van te merken. Hij doet amper wat en we zien hem vaak met een dwars hoofd ruzie hebben met de leraren.

Afgelopen week ben ik met hem gaan praten of hij wil werken voor een beloning. De beloning zou zijn dat we een keer per week onder schooltijd wierookplankjes met hem gaan beschilderen. Tot mijn verbazing wilde hij dit graag. Hij tekent erg veel en heeft er talent voor. Elke week komen we evalueren of hij zich dagelijks aan de 3 ‘gedragsafspraken’ gehouden heeft en per week genoeg stickers verdiend heeft. Bij genoeg stickers mag hij wierookplankjes beschilderen.

Een dergelijk beloningssysteem is in Nederland niet al te ingewikkeld om uit te voeren met een leerkracht. Hier gaat het toch wat moeizamer. De lerares wilde meteen een beloningssysteem voor elke leerling in de klas opstellen. Ik heb het haar afgeraden om dat veel te veel werk is. Dat zou betekenen dat de lerares elke dag met elke leerling hun gedrag moet evalueren en bovendien elke week een nieuwe beloning moet verzinnen. ‘No hay problema, maak je niet druk, het komt wel goed’, zegt ze. Ik heb haar nog een keer duidelijk gezegd dat het voor een leerling en niet voor de hele klas bedoeld is. Ik heb het maar aan haar overgelaten wat ze met mijn advies doet.

Vandaag kwamen Marijke en ik langs om Antoni’s gedrag van deze week te evalueren. Bij het binnenkomen in de klas zagen we al aan het hoofd van de lerares dat ze niet erg blij was met onze komst. Snel merkten we waarom. Ze had de hele week niet met Antoni zijn gedrag geëvalueerd. ‘Het was erg druk, er was voetbal en de hele week was erg vol’, zei ze. We besloten zelf maar het gedrag van alleen deze dag met Antoni te evalueren. Schilderen moest dan maar eventueel een week later.

We riepen Antoni de klas uit om te kijken of hij zich deze maandag aan de 3 gedragsafspraken had gehouden. Hij had echter geen zin en na 3 a 4 keer vragen bleef hij nog zitten. We hadden geen zin om nog langer te wachten en zijn weggegaan. ‘Prima, no hay problema, als jij niet wil, dan gaan we’. Hij schrok daar wel een beetje van. Het was misschien een harde reactie, maar we zien dagelijks leraren aan hem zeuren en veel aandacht geven aan zijn negatieve gedrag. Dat willen we niet, de bedoeling is juist zijn positieve gedrag te stimuleren.

Maandag komen we weer terug. Het is afwachten hoe het zal zijn; heeft de juf geëvalueerd? Wil Antoni schilderen? We hopen het, want we zien veel mogelijkheden in deze jongen, alleen heeft hij zijn omgeving niet echt mee.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Voordat we naar Ecuador gingen moesten we een bezoek aan de GGD brengen die ons erg bang maakte. We hadden 6 inentingen nodig, er werd ons geadviseerd pillen voor hoogteziekte en malaria mee te nemen en altijd lange mouwen te dragen tegen malariamuggen. Nu we hier in Quito wonen blijkt dat zwaar overdreven. Slechts in de jungle (hier 8 uur vandaan) hebben 3 of 4 mensen malaria gekregen en hoogteziekte krijg je vooral als je aan bergsport doet. Echter, voor wat het enige reëele gezondheidsgevaar in Quito lijkt te zijn, zijn we niet gewaarschuwd. Parasieten..

Na een bezoek aan de kust had Marijke erg last van haar oor gekregen. Het leek een oorontsteking te worden, maar erg veel zin om naar een Ecuadoriaanse dokter te gaan had ze nog niet. Met af en toe wat olijfolie er in hoopten we dat het wel zo overgaan. Dat viel tegen. Na 3 dagen werd de pijn steeds erger. Toen ze bovendien ook nog bloed in haar poep bleek te hebben, besloten we meteen naar de Emergencia te gaan. Daar bleek dat ze een fikse oorontsteking en parasieten had. Parasieten ontwikkelen zich bij mensen als ze water met resten ontlasting binnenkrijgen. Dit gebeurt vaak via het eten of zeewater.

De parasieten waren gelukkig goed te bestrijden met medicijnen. De oorontsteking was echter hardnekkiger. Ik heb nog nooit iemand zoveel pijn zien lijden. Erg zware pijnstillers (dosis: max. 2 per dag) waren binnen 2 uur uitgewerkt, terwijl de pijn echt ondragelijk was. We stonden op het punt om haar trommelvlies te laten doorprikken, maar gelukkig zakte net die avond de pijn plotseling. Nu beetje bij beetje is de ontsteking aan het verdwijnen.

Aangezien Marijke en ik veel hetzelfde hebben gegeten en in dezelfde zee hebben gezwommen, kreeg ik de afgelopen week argwaan over elk rommeltje in mijn buik. Ik had veel honger, at meer, maar leek eerder af te vallen dan aan te komen. Daarnaast rook mijn ontlasting ook wat anders dan normaal (lees: doordringender). Bovendien had ik de hele dag door erge buikkrampen. Mijn angst werd steeds groter en gister besloot ik naar de Emergencia te gaan. Na 2,5 uur wachten op een bed van de Eerste Hulp, kwam de zuster met de uitslag. Er bleek niets aan de hand te zijn. Haar advies was regelmatiger, veel fruit en minder vetten te eten. Een beetje bezwaard liep ik terug langs doodzieke mensen die aan het wachten waren op een vrij bed dat ik bezet had gehouden.

Veel Ecuadorianen nemen ter preventie antiparasitos in, maar de GGD heeft daar tegen ons geen woord over gerept. Desondanks ga ik zeker ter preventie antiparasitos nemen. Ga je naar Ecuador, vergeet de malariapillen en hoogteziektetabletten, maar neem antiparasitos mee! Eet ook niet al te veel taart en maiskolven met kaas om buikkrampen te voorkomen.

Categories: Geen rubriek
3 Comments »