Voor de mensen die mijn verjaardagsfeest in Nederland gemist hebben; hier een fotoverslag van hoe het was in Quito. Het gekke is dat ik me - net als eerdere jarige vrijwilligers - hier jariger dan ooit voelde. 

Het begon bij het ontbijt waar ik met dikke slaapogen het cadeau van Marijke kon uitpakken: mijn nieuwe  lievelings..

Best leuk: ik kreeg 25 mails/ krabbels en 2 enveloppen uit Nederland. s Middags heb ik met Marijke en Sylke(huisgenoot) taarten en schuimpjes gebakken. Manu(ela) ons te schattige huisgenootje at er flink van mee. Aan het eind van de middag kwamen de 9 andere vrijwilligers langs om ze op te eten.

Al heel lang wilde ik een piñata - eindelijk voor het eerst in mijn leven kreeg ik er een van de vrijwilligers. Op dit horizontale filmpje is te zien hoe ik hem kapotmep.

Nu is het nog wachten op 2 pakjes uit Nederland die aan moeten komen. Helaas heb ik eerder een onvolledig adres doorgegeven van mijn nieuwe huis, waardoor het de vraag is of ze ooit zullen aankomen. En als ze aankomen, is het de vraag of ik ze mee kan krijgen. Van anderen heb ik gehoord dat ze voor pakketjes van meer dan 2kg 70 tot 100 dollar moesten betalen om ze af te halen. Nog even nadenken of ik daar zin in heb..

Categories: Geen rubriek
3 Comments »

Het EO-programma `Onverwachts bezoek` had maandag 13 april een uitzending over Melanie in Ecuador en onze stichting Kinderen voor Ecuador. Het gaat over het leven van Melanie (de oprichter van de stichting en onze collega hier), haar man David en hun kindje Nina in Ecuador. Het geeft een goed beeld van onze stichting, van Quito en laat beelden van de markt zien waar we regelmatig komen.

Klik hier om het te kijken en schrik niet van de cavia´s die hier met kop en al worden gegeten!

Categories: Geen rubriek
No Comments »

“Ik ga wonen in een klein dorp op een rustig landgoed met mijn papa en mama en oma. We leven daar als een gelukkige familie. Overdag ga ik werken als verzorgende van zieken en ’s avonds ga ik studeren om dokter te worden. In huis pas ik op mijn kleine broertjes en kan ik ontspannen”.

Dit is de toekomstdroom van meisje M. Haar vader vertrok toen ze twee jaar was. Haar moeder liet haar twee maanden later alleen achter met haar zusje van acht maanden.’Mijn ouders vochten’, voegt ze eraan toe. Sindsdien woont ze in het weeshuis waar haar kansen erg klein zijn. Ze zit met haar elf jaren nog in groep 6 en er is geen geld om haar naar de middelbare school te laten gaan. Als het kon, zou ze arts willen worden om voor andere mensen te zorgen. Dit terwijl er nooit echt voor haar is gezorgd. Desondanks is ze sterk, open en glimmen er lichtjes in haar ogen. ‘Soms ben ik triest, meestal gelukkig’, vertelt ze.

`Het is haar leven, niet het mijne`

Het meest essentiele in een kinderleven moet ze missen: ouders die voor haar zorgen. Haar droom is maar eenvoudig en aangrijpend, gewoon gelukkig leven met haar familie. Dat is wat ze wil maar wat nooit zal gebeuren. Als het kon zou ze haar familie nooit meer los willen laten, nooit meer bij hen weg willen gaan, vertelt ze. Haar ouders hadden helaas heel andere dromen, kozen voor zichzelf en lieten haar los om haar nooit meer te komen omhelzen. Haar moeder is, na in Colombia met haar nieuwe man te hebben geleefd, weer even in Quito totdat ze met haar volgende vriend een huis heeft gevonden in Cameroen. Hoewel ze zich op een uur afstand bevindt van haar dochter, neemt ze niet de moeite haar op te komen zoeken. Zonder een enkel spoor van verbittering is het commentaar van M.: ‘Het is haar leven, niet het mijne’. 

Liever geen ouders 

Dit sterke, te wijze meisje met haar enorme verlangen naar een gelukkige familie durft te dromen. De jongen die we erna interviewden was er minder goed in maar kwam na een aarzeling toch ook met zijn ideale toekomst op de proppen. Hij woont bij zijn ouders maar is verre van gelukkig en zou het liefst aan hen ontsnappen. Ook hij heeft een droom die ironisch genoeg hetzelfde klinkt als die van het ouderloze meisje; hij wil graag met zijn familie in rust en vrede leven. ‘Mijn vader drinkt’ is het enige wat hij kan zeggen over zijn familie. Hierna schudt hij hopeloos zijn hoofd en buigt zich naar de grond. Fluisterend geeft hij toe niet blij te zijn met zijn leven. Dit had iets eerder al geleid tot zijn verzoek aan de lerares ‘alsjeblieft’ bij haar te mogen wonen, wat, heel verdrietig, onmogelijk te realiseren was voor hem.

Groot contrast 

De contrasten zijn groot hier. Het meisje dat zonder ouders toch vaak gelukkig is naast de jongen die met ouders onmogelijk gelukkig kan zijn; de jongen die graag wil maar wegens geldgebrek niet kan studeren en de jongen wiens ouders zijn studie tot en met de universiteit betalen, onze levens waarin onmogelijkheden niet lijken te bestaan tegenover de vele kansloze levens hier… De wereld is oneerlijk verdeeld.

De wereld niet kunnen redden

We kunnen het meisje haar familie niet terug geven en de jongen geen huis bieden, maar wat we hebben, willen we geven. Als beloning voor goed gedrag in de klas mag deze jongen die graag tekent en creatief is tekenen, schilderen en fotograferen. Ook hopen we erg op subsidie voor de praktijkschool.

Categories: Geen rubriek
1 Comment »

Het leven is gemakkelijk in het kleine stranddorpje met de zandstraatjes, de zon die altijd schijnt, de hangmatten en  vele hippies en surfdudes. Montañita ligt aan de Ecuadoriaanse kust en is voor ons twaalf uur reizen met de bus. Ondanks de lange reistijd hopen we er nog eens te komen, we voelden er ons te thuis.

Ons hostel had uitzicht op de zee en was toch maar 6 dollar per nacht! De hangmatten op het balkon maakten de sfeer.

De jugos waren de beste dorstlessers, mango was onze lievelings…

Hoe romantisch om wiegend in een hangmat de ondergaande zon te bekijken. Helaas was Jos er niet om mee te wiegen en bleef het bij dromen en inspiratie voor een liefdesbrief

Yeah, je kan er surfen! Alleen zijn we niet zo stoer als we er uitzien, we hebben alleen op straat aan de plank gevoeld. Een goed begin voor een surfcarriere, de rest komt de volgende keer!

Ik kreeg een cursus ´hoe maak ik een dromenvanger?` in dit idyllische dorp:  handwerken bij het licht van lampionnen met fijn gekleurd draad totdat mijn zelf ontworpen dromenvanger daar was. De ontspanningsoefeningen die ik vanuit de psychologie ken, kunnen hier niet tegenop.

Heel Montañita rookt marihuana, wij houden het even bij de vertrouwde waterpijp

En ziehier onze vrienden van de kust, poco locos pero amables

Categories: Geen rubriek
2 Comments »

We zijn verhuisd! We wonen nu dichterbij het centrum  in een erg mooie, wat luxere wijk met palmbomen, parken en brede wegen. Ons huis is lekker rustig en we hebben ons plekje helemaal gevonden. We moesten afscheid nemen van de vrolijke Anna-hi en de rest van de huisgenoten, maar ons oude huis ligt binnen het bereik van een half uur wat het gemakkelijk maakt om feestjes en bbq’s mee te vieren.

We hebben er een nieuw Ecuadoriaans huisgenootje bij gekregen, ook erg lief.

Jojanneke is 13 april jarig! Als jullie haar willen verrassen met kaarten, kan dat naar het volgende adres:

Mariana de Jesus y Acceso 34-35 y Gaspar de Carvajal
Conjunto ‘La Granja’
Bloque 34, Departamento 41
Quito - Ecuador

We zijn net terug van een dorpje aan de Ecuadoriaanse kust,  het was geweldig! Binnenkort volgen foto´s.

Categories: Geen rubriek
1 Comment »