Hola,

De eerste maand is alweer voorbij en nu gaat het vrijwilligerswerk echt beginnen. Eerst nog een samenvatting van de eerste maand met foto´s van ons leven  in het Zuiden.

Een maand gewoond bij Jimmy en Lupe en dat beviel (tegen de verwachtingen in) heel goed. Lekker eten, maffe mensen en we konden onze eigen gang gaan. We gaan ze zeker nog zien.

Elke ochtend Spaanse les, waarbij we kookten, cocktails maakten of dingen bezochten zoals de evenaar (zie hiernaast)

In de middag of het weekend vaak naar de markt, nu kunnen ook wij afdingen.

Marijke op een verlaten markt, vaak in de wolken hier.

Bijna elke middag naar het centro historico. Onze roze parapluutjes waren goed herkenbaar tussen de zwarte van de Ecuadorianen. Gelukkig is er in het Zuiden (waar we nu wonen) meer zon.

Bijna elke middag naar het centrum van Quito reizen, omdat we erachter zijn gekomen dat we echt geen dag zonder cappuccino kunnen.

Een weekend naar Quilotoa geweest, 2,5 uur reizen van de bewoonde wereld af.

We mochten logeren bij het ´dorpshoofd´ Torge Latacunga. Hij speelde inheemse liedjes op zijn gitaar terwijl we rond de open haard zaten.

De volgende dag hebben we 7 uur door de bergen getrokken, begonnen bij de bergtop (punt)  links boven Marijkes hoofd tot aan waar we staan. Chevere.

In het weekend de hele dag op het terras hangen..

Een balkon met het mooiste uitzicht over heel Quito, toch best een mooie stad

 
En nu hard aan het werk met deze schattige, en toch ook wel stinkende, kinderen (al zal dat harde werken best meevallen met de mentaliteit hier..).

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Spierpijn en blauwe plekken. Dat hebben we overgehouden aan ons avontuur in Quilotoa, maar het was de pijn waard, zoals de Spaanse uitdrukking luidt (´Vale la pena´). We verbaasden ons over de rust nadat we het vervuilde en lawaaierige Quito ver achter ons hadden gelaten. Het huisje waar we sliepen (met alle vrijwilligers, Melanie en haar man) was van indigenes, de traditionele bevolking.  Er was geen stromend water en ook zakte een bed in elkaar onder de last van een slank meisje, toch was het primitieve leven rustig en fijn. Tegen de kou kregen we een paar slokken sterke alcohol waardoor er al snel een behaaglijke warmte door ons lichaam trok. Middenin de ruimte stond een ketel water met Eucalyptusbladeren te stomen zodat we heerlijk zouden slapen.

De Shaman

´s Avonds zijn we onder een heldere sterrenhemel naar de Shaman (medicijnman) gewandeld. Die zat zijn kunsten te beoefenen met behulp van een mensenschedel, een vossenpoot, wat kaarsen, water en vuur. Met bladeren van Eucalyptus waaiert hij rond zijn patienten om de ´bad air´te verdrijven. Om dat te laten lukken zitten de patienten er soms een hele nacht tot twee dagen. Ondertussen krijgen ze flink wat sterke drank ingepompt en gaan ze er steeds belabberder uitzien.

Door bergen en door dalen

En dan nu het punt waar alles om draaide en waardoor de spierpijn werd veroorzaakt. Zaterdag hebben we zeven (!) uur door de bergen gewandeld. Hoewel, wandelen is een wat te suf woord voor wat we deden. Het was een ware survival waarbij we op het zwaarste stuk van de tocht op handen en voeten een zanderige steile berg op moesten klimmen met een gapende diepte onder ons. Hierbij kreeg ik wel wat koude rillingen, een misstap zou nare gevolgen hebben. Verder waren de houten bruggetjes zonder leuning over de diepe ravijnen ook niet heel aantrekkelijk. Moe maar vol adrenaline en trots op onze prestatie bereikten we ons eindpunt. In een pick-up hebben we ons naar de stad laten scheuren waarbij al het zweet flink uit onze kleren is gewaaid.

in pick-up

Categories: Geen rubriek
3 Comments »

Met de bus
Vanuit Quito kun je door heel Ecuador reizen met de bus voor ongeveer 1 dollar per uur; naar de jungle, Indianenmarkten of de kust. Afgelopen weekend zijn we met de bus naar de rand van de jungle gegaan, naar warmwaterbronnen van Papallacta. Het reizen met de bus is een heel gedoe. Onze Spaanse lerares raadde aan kaartjes in de bus te kopen, want dat was goedkoper. Na lang wachten op het station, van alle kanten toegeschreeuwd te worden door buskaartverkopers, vonden we een chauffeur die ons zonder kaartje de bus in liet. Na 5 minuten werden we er echter weer uitgezet, omdat de bus tjokvol zat en wij geen kaartje hadden.. We hebben de buschauffeur er wat onaardig Nederlands bijgeleerd. Gelukkig vertrok niet veel later nog een bus richting de jungle.

De reis was naar Papallacta was erg mooi. Voor het eerst zagen we meer van Ecuador dan alleen Quito en kwamen we terecht in the middle of nowhere (om een erge term te gebruiken). In de bus was een film te zien met slangen die overal opdoken en uit mensen kropen - om alvast in de sfeer te komen. In Papallacta zelf was het heerlijk. Na een kilometer te voet klimmen vanaf de bushalte (uiteraard hadden wij een lift gecharterd) kwamen we uit bij de baden middenin de bergen. De warmte van het water komt van de vulkanen en zorgt ervoor dat je niet te lang in het water kunt blijven zitten. Na 10 minuten word je erg rood en gaat je hart sneller kloppen. Gelukkig konden we afkoelen in de koude waterval daarnaast.

Verder zijn we deze week naar La Ronda geweest. La Ronda is een authentiek straatje met veel muzikanten, schilders, barretjes en restaurants. De meeste restaurants hebben open deuren, ramen of plafonds. Waarschijnlijk kun je er daarom voornamelijk warme canelazos bestellen (warme kaneelwijn die doet denken aan gluhwein). Verder krijg je het ook warm van de vele musica en vivo. Bijna overal spelen artiesten muziek en klappen/ dansen hele families mee. Afgelopen week waren Marijke en ik er op een rustige avond, er was bijna niemand. We werden ergens naar binnen gelokt en voor we het wisten waren we met het personeel aan het dansen op de muziek van een straatmuzikant. Met een canelo voor 50 cent en een gitaar kwam de sfeer er desondanks toch in. Leuke mentaliteit hier.

Volgende week gaan we weg uit het arme Zuiden en gaan we in het apartement met de andere vrijwilligers wonen. Mocht je Marijke grote cadeaus willen sturen voor haar verjaardag (13 maart), dan kan dat beter naar ons nieuwe adres:
Cdla. La Luz
Bartolomé de Zamora 41 y Sabanilla
Quito, Ecuador

laatste Spaanse les samen…

Categories: Geen rubriek
2 Comments »