In de vorige blog schreef Marijke over onze les seksuele voorlichting. We wilden graag nog laten weten hoe het is afgelopen.

Onze les seksuele voorlichting wilde de directrice zonder commentaar van ons in alle rust veranderen, waardoor de les een dag uitgesteld moest worden. Een beetje teleurgesteld (zoveel uren werk leek met weinig moeite van de tafel geveegd te worden) en ook nerveus, kwamen we een dag later terug naar school. Niet al te optimistisch liepen we naar de kamer van de directrice. Daar aangekomen, liet de directrice de computerleraar en nog 3 andere leraressen op komen draven. Samen zouden we op de laptop de Powerpoint-presentatie nog een keer doornemen. Daar stonden we dan, 2 meisjes uit Nederland, omringd door 5 Ecuadorianen die onze les van seksuele voorlichting gingen beoordelen.

Aangezien het woord ´erectie´ al te aanstootgevend was voor de directrice, hadden we weinig hoop dat er nog veel sheets van onze Powerpoint over zouden zijn. Tot onze verbazing was er na de eerste ´censurering´ waar wij bij waren, niets verwijderd. De directrice las regel voor regel onze Powerpoint voor en knikte bij elke zin instemmend. ´Ja, het kan ongemakkelijk zijn om er over te praten, maar het is een normaal deel van het menselijk leven, dat is echt waar´, was een regel waar ze het erg mee eens was. De andere leerkrachten luisterden braaf hoe ze traag onze hele les doorlas. Uiteindelijk werd er niets meer verwijderd. We kunnen de Ecuadorianen nog niet helemaal doorgronden…

Uiteindelijk hebben we de les in 2 klassen gegeven, waarvan 1 x zonder Powerpoint en in het Spaans. Je leert hier vanzelf flexibel te zijn (´ja de directrice heeft de laptop mee naar huis genomen´) en je niet te schamen voor Spaanse blunders. Van te voren hebben we overigens een regel gesteld dat de kinderen ons niet mogen uitlachen om al te vernederende momenten te voorkomen. Gelukkig waren de meeste leerlingen heel respectvol. De leerkrachten zijn ook steeds vriendelijker tegen ons. Ze stellen vragen, geven tips over wat te bezoeken en één leraar wilde zelfs met ons naar de kust. Dat is dan weer een beetje teveel van het goede.

Al met al voelt de school steeds meer als ´onze school´. De eerste indruk die we op de school hebben achtergelaten, is echter niet helemaal reëel. In de lerarenkamer werd bijvoorbeeld gevraagd of we seksuologie studeren. De directrice zei ook - in het bijzijn van 4 leerkrachten bij de 2e ´censurering´- dat we computerexperts waren. Nadat we dat ontkenden, zei ze ´jawel, jullie zijn wel experts in computers´. Vervolgens voegde ze er aan toe ´en experts in sex´. Iedereen moest heel hard lachen; inmiddels  is het ijs wel gebroken. We weten echter niet of we blij moeten zijn met onze reputatie.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Praten over seks is taboe in Ecuador. Dat is waarom veel jonge meisjes zwanger raken. En dat is ook de reden dat Jojanneke en ik een les seksuele voorlichting gaan geven voor de meisjes die al 15 jaar zijn en nog steeds in groep 6 zitten.

Vanwege de culturele verschillen en onze liberale Nederlandse achtergrond leek het ons goed onze presentatie voor te leggen aan de leraressen van de zesde klas. Zij stemden in en vonden onze presentatie prima, of ze deden alsof… We moesten namelijk nog wel even langs señora directora, een vrouw van rond de vijftig met geblondeerd haar. En dat hebben we geweten.

Met een autoritair gezicht zetelde ze zich op een stoeltje met de powerpointpresentatie op het scherm van haar laptop. Onmiddelijk volgt een ‘no es possible’ bij het sobere, redelijk schematische plaatje waarop wordt uitgebeeld hoe twee mensen in elkaar passen en met een kordaat gebaar wordt het uit de presentatie geknipt. Het woord ‘erección’ wordt geshockeerd weggeveegd en er volgt een discussie over wat wel en niet kan met de jonge computerleraar die er niets zinnigs over weet te zeggen. Ondertussen voelen wij ons redelijk genegeerd en willen graag een beetje overleg. Dit blijkt niet mogelijk te zijn en de directrice deelt ons mee de presentatie aan verder onderzoek te willen onderwerpen waardoor onze klas twee dagen verschuift.

Verbijsterd blijven wij tenslotte achter in het computerlokaal. Tot overmaat van ramp informeert de jonge computerleraar nog even of er ook geluid bij onze presentatie zit (in verband met de beamer). Of hij schat ons wel erg liberaal in of zijn inbeeldingsvermogen is lichtjes op hol geslagen.

Teleurgesteld zijn we dat we misschien ons doel missen, namelijk de meisjes inlichten zodat ze sterker staan en beter beschermd zijn tegen een ongewenste zwangerschap. Tegelijkertijd is het onze eerste leerzame confrontatie met een groot cultuurverschil: over seks praat je alleen in algemene termen zonder het beestje bij z´n naam te noemen. Ook is het moeilijk te zien hoe iedereen op zn knieen gaat voor mevrouw de directrice en slechts met ´si´ of  ´no´ durft te antwoorden. Van onze Ecuadoriaanse huisgenoten kregen we het advies vooral veel te slijmen bij señora directora en onze bijdehante opmerkingen achterwege te laten, wat een hele klus wordt voor ons Nederlanders.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Bedankt voor alle felicitaties en kaarten uit Nederland! Er komen er trouwens nog steeds binnendruppelen, het verjaardagsgevoel is blijvend hier. Ik heb een leuk feestje gehad..

met een Ecuadoriaanse taart van 7 dollar, een kunstwerk maar hij wist de smaak van mijn eigengebakken Hollandse appeltaart niet te overtreffen

met al onze huisgenootjes, waaronder de kleine mooie Ecuadoriaanse Ariel die ook een stukje appeltaart mocht proeven

met het Spaanse ´Cumpleaños feliz´(zie filmpje) en het doen van een wens na het uitblazen van de helft van mijn leeftijd aan kaarsjes

om de dag af te sluiten met lekkere tapas, wijn en muziek

Categories: Geen rubriek
4 Comments »

Hallo lieve mensen,

Gister is een vliegtuig in Quito neergestort, maar gelukkig ver bij ons vandaan. Voor iedereen die ongerust was: we´re alive (maar niet helemaal kicking, want allebei ziekjes).

We wonen trouwens 2 woonblokken bij de landingsbaan vandaan, waardoor we veel last hebben van overvliegende vliegtuigen. Gelukkig wonen we voor de landingsbaan en niet aan het eind, zodat de kans wat kleiner is dat een vliegtuig doorschiet in onze woonwijk B)

Categories: Geen rubriek
3 Comments »

Als er iets is waar we achter gekomen zijn in Ecuador, is hoeveel kansen we krijgen in Nederland. Er zijn hier maar weinig mensen die een studie kunnen betalen en de paar die dat wel kunnen, vinden vaak geen baan passend bij hun diploma. Het is frustrerend om deze oneerlijkheid te zien.

Op de basisschool in San Antonio zien we vooral de oneerlijkheid bij meisjes uit het weeshuis. Zij zitten in veel te kleine schoolbanken en doen voor de tweede of derde keer groep 6 omdat de nonnen geen geld voor de middelbare school kunnen betalen. Ze gaan niet door naar groep 7, want daar mag je niet blijven zitten. Vandaar dat er in groep 6 veel meisjes van 13 zitten. Dan is er ook een jongen op school die een echte leider is, de hele klas op stelten kan zetten en later graag politieagent of voetballer wil worden. Helaas wil zijn vader dat hij zo snel mogelijk geld gaat verdienen en moet hij waarschijnlijk volgend jaar gaan werken als verkoper.  

Op de markt hebben we de onrechtvaardigheid van het rechtsysteem ontdekt bij het meisje dat verkracht is, over wie ik in een eerder stukje al schreef. We hebben geprobeerd het verslag van het psychologisch onderzoek in te zien, maar de rechtbank en de psycholoog willen dat niet vrijgeven. Zelfs de ouders en het meisje hebben geen recht op het verslag. Een nieuw onderzoek bij een andere psycholoog kost veel geld en we vragen ons af in hoeverre deze rechtbank daar waarde aan zal hechten. De beklaagde lijkt de uitspraak al te hebben bepaald met zijn geld.

met de laptop in El Espanol (lunchcafe) projecten verzinnen

Wat Melanie ons aanraadde om te gaan doen met deze mensen is het volgende:

• seksuele voorlichting geven in groep 6, want vooral de meisjes van het weeshuis zijn erg gevoelig voor mannelijke aandacht en daardoor kwetsbaar (wel lastig, hoe liberaal zijn we, hoe open mag je zijn?)
• De meisjes van het weeshuis stimuleren een beroep te leren. Melanie is bezig met een subsidieaanvraag voor een praktijkafdeling op de school. We willen de meiden door middel van een soort ‘droom’-cursus met bezoekjes aan kappers, kinderwerkers en winkeliers warm maken voor deze praktijkafdeling.
• Door middel van een beloningssysteem willen we de bijdehante jongen motiveren om iets met zijn talenten te gaan doen. Als hij zich netjes gedraagt in de klas krijgt hij als beloning tekenles van ons (dat vindt hij erg leuk). Verder gaan we proberen ook zijn ouders het belang van een opleiding in te laten zien. 
• Het meisje dat ‘een ongeluk’ heeft meegemaakt, zoals ze het zelf noemen, gaan we voorbereiden op de rechtszaak en traumabegeleiding geven. We hopen haar te helpen aan de hand van een traumatherapie uit Nederland (Writejunior). Verder willen we met haar de rechtszaak naspelen, want ze moet daar de dader aanwijzen. 
• Misschien een cursus sociale vaardigheden
• Misschien Engelse en computerles

Er is dus genoeg te doen en we hebben allemaal ideeën om mee aan de slag te gaan. We merken wel dat het vrij moeilijk is op de school in San Antonio. We worden uitgenodigd bij de lunchpauze, maar de meeste leerkrachten praten niet met ons. Dat is wennen. Aan de andere kant helpt het ons minder in het ‘we-gaan-Ecuador-redden-denkbeeld’ te geloven. Gelukkig worden we door de kinderen wel warm ontvangen. Zodra we het schoolplein op komen, lopen ze naar ons toe, vragen hoe we heten en omhelzen ons constant.

Categories: Geen rubriek
4 Comments »