Omdat we heel gelukkig te maken zijn met kaarten en brieven en omdat er al verschillende keren om ons adres is gevraagd, hier notre direccion:

Familia Otero (t.a.v. Marijke of Jojanneke of allebei), Cdla. Mariscal de ayacucho, Julian Estrella S2791 y Matilde Huerta, Quito - Ecuador.

De Nederlandse telefoon doet het hier niet en met de Ecuadoraanse simkaart die ik hier had gekocht, kan ik ook geen smsjes sturen buiten Ecuador en ook niets ontvangen. Het voelt wat onthand zonder sms-mogelijkheden, maar dat moeten we maar nemen als de keerzijde van de medaille. Gelukkig hebben we skype, mail, msn en het is zelfs heel goedkoop om vanuit het internetcafe te bellen naar vaste nummers.

Buiten regent het flink en het is donker en een beetje koud. We zijn net heel stoer met onze rose-gestippelde parapluutjes door de stromende regen gestapt. De Spaanse lerares noemde ons lachend ´barbies´ maar vond ze wel erg schattig. En ze zijn onmisbaar hier!

Categories: Geen rubriek
1 Comment »

Onze eerste blik op Quito vanuit het vliegtuig was adembenemend. Omringd door hoge bergen en fonkelend van al de duizenden lichtjes lag het daar rustig te slapen. Na een heel voorspoedige vlucht werden we voor ons eerste nachtje in Quito naar het appartement van familie van Melanie (hoofd van de stichting) gebracht. Er was niemand thuis dus we kregen het rijk alleen. Onze eerste ontmoeting met de enorme gastvrijheid van de mensen hier!

Inmiddels onze tweede dag in Quito, duizelt ons hoofd van de vele indrukken. Er was ons verteld dat we ook konden gaan duizelen van het hoogteverschil maar dat valt allemaal erg mee. We hebben Melanie en haar man David  ontmoet met hun lieve kleine meisje Nina, hebben kennisgemaakt met de mooie Spaanse lerares en zijn warm ontvangen in onze gastfamilie (Jaime, Lupe en hun kinderen Nicol en Gabriel). Een eerste verkenning van het oude centrum van Quito beloofde veel moois. Het is nu kwart over elf woensdagochtend en we zitten in het internetcafe op de hoek. De auto´s maken veel lawaai hier, en de mensen al niet minder. De twee donkere meisjes in uniform naast ons lijken het heel normaal te vinden om samen een film te kijken met het volume op maximaal. Daar doorheen blert de radiomuziek door de ruimte gemengd met al het straatgeluid.  Zometeen krijgen we na een warme middagmaaltijd onze eerste Spaanse les. We worden overspoeld met Spaans, dus we gaan het goed leren! In onze familia wordt er volop Spaans gesproken en in de bus beginnen mensen ook spontaan een praatje. Op straat zijn we wel een bezienswaardigheid overigens. Mensen, vooral mannen,  generen zich er niet voor om je uitgebreid aan te staren.

Blaffende honden

De dagen beginnen hier rond half zeven. We worden dan gewekt door een enorme blafserenade van de vele honden in de buurt. Het is lastig om niet geergerd te raken: liever draai ik me nog drie keer om in m´n bed op dit tijdstip. Een wekker zullen we in ieder geval niet nodig hebben. Bijna elk huis heeft een hond, om maar niet te spreken van alle rondzwervende straathonden. Bij het ´porque´(waarom) van ons horen we dat de mensen hier van honden houden.

Langzaam leven

Ondanks al het lawaai op straat van toeterende auto´s, piepende remmen en sirene´s is het leven hier rustig en kalm. Alles lijkt langzamer te gaan: lopen is slenteren geworden en het woord stress klinkt hier buitenlands. Waarschijnlijk heeft het te maken met de zon en de warmte, want ondanks het regenseizoen is het hier lekker warm. Jojanneke is  gisteren zelfs een beetje verbrand. Het aanpassen aan het tempo hier kost ons niet veel moeite, we lijken ervoor gemaakt te zijn.

Categories: Geen rubriek
3 Comments »

Jahaa, we gaan al! Maandagochtend om 10.10 u. zwaaien we Nederland vanuit de lucht gedag. Om vervolgens 15 1/2 uur in de lucht te hangen.  Zo voelt vliegen voor mij; alsof je geen steek verder komt. Gelukkig is dit gevoel niet realistisch en stappen we rond een uur of elf op Zuid-Amerikaanse bodem (in Nederland is het dan 5 uur ’s ochtends de volgende dag).

Regenseizoen

En dan begint de zomer voor ons! Althans dat dachten we tot voorkort. Dat hebben we ook met een brede grijns om ons heen geroepen… Blijkt nu dat we middenin het regenseizoen belanden! Gelukkig betekent dat niet dat het de hele dag regent. Wel is ons verteld rekening te houden met vier seizoenen op 1 dag. Kortom, er valt niet veel te zeggen over het weer in Quito, behalve dat het erg onvoorspelbaar is. Hoopvol klinkt het advies van Melanie (van de stichting) om een hoge factor zonnebrandcrème mee te nemen en onze zonnebril en petje niet te vergeten. Dat belooft misschien toch een bruin tintje!

Schoenen

Ondertussen zit ik hier tussen de dozen en rommel in een bijna kale kamer. Volgende week dinsdag zit er iemand anders achter dit bureau die de kamer vier maanden zal onderhuren. De gedachte straks met twee koffers weg te wandelen, de Spaanse wereld tegemoet, is heerlijk. Nu alleen nog even de koffers op de juiste manier vullen. Ik vrees dat dat nog wel wat hoofdbrekens gaat kosten. Na een eerste selectie liggen er nu zeven paar schoenen en slippers op de grond. In de categorie gympen: van heel relaxed naar iets modebewuster, in de categorie elegante schoenen: van mooi rood met sleehakje naar fijntjes wit met open teen en tenslotte in de categorie slipper: van plastic naar leer. Het lijkt erop dat ik zo toch afscheid moet nemen van een aantal van deze schoonheden. Ik zal ze een ereplekje geven in het berghok op de zolder.

Categories: Geen rubriek
2 Comments »

In deze eerste vrije dagen is het lastig uit het haast- en deadlineritme te komen. Het voelt steeds alsof er nog iets ingeleverd moet worden. De Ambassade van Ecuador is er gelukkig goed in om ons in een meer Zuid-Amerikaanse mood te brengen. Dat klinkt romantisch, maar kost vooral geld.

Na een telefoontje (op aanraden van Melanie), bleek dat volgens de ambassade alle benodigde papieren voor ons visum aangekomen waren. Twee weken voor vertrek zouden we gebeld worden voor een afspraak. Dat gebeurde niet. Na een bezorgd telefoontje van ons konden we vandaag - net een week voor vertrek - langskomen. De vrouw, die door de telefoon Engels en - als het gesprek te lang duurde - alleen Spaans kon spreken, bleek ons goed in Nederlands te woord te kunnen staan. Ze bleek echter minder goed in staat tot het opbergen van papieren in mapjes. De opgestuurde papieren die nodig waren voor ons visum waren nergens te vinden.

Ecuadoraanse mentaliteit

Dat moet ik de Ecuadoraanse vrouw nageven, als iets niet in orde is, weet ze snel oplossingen te bedenken. We zouden onze vlucht kunnen cancelen. Misschien zouden de papieren een week later wel met de post komen(?). Een andere oplossing was een ander visum nemen dat 110 euro meer kostte. Tsja, dan maar het laatste.  

Zo geboren

Het verbaast me wat een deterministisch denken deze vrouw bij me oproept. Haar slordigheid (’oh, sorry ik ben je achternaam vergeten op het visum te zetten’) kost ons allebei 110 euro, terwijl ze een volwassen mens is die aangenomen is voor een functie op een freaking ambassade. Toch komen er milde gedachten boven als ’ze doet het niet met opzet’ en  ‘ze is nou eenmaal zo geboren’. Het scheelt ook dat ik zelf niet altijd even helder ben, en Marijke ook niet (een filmpje volgt). Met een gemeende glimlach zwaaien we haar gedag, nadat we voor de tweede keer langs moeten komen om de betalingsbon te halen. Bovenin de V en D met uitzicht op guur Den Haag komen we bij van al het gedoe. Met een roseetje en een broodje Creolaanse kip vieren we dat we vanaf volgende week tussen de Ecuadoranen kunnen gaan leven.

december-januari-2008-2009-1471

Categories: Geen rubriek
1 Comment »