Het griepvirus heeft mij dan weliswaar niet te pakken, zoals bij Jojanneke, maar ik betwijfel wat erger is.  Mijn hoofd is niet meer in staat zich te focussen, mijn handen zijn out-of-control, en al het eetbare spul in mijn kamer verdwijnt langzaam in mijn mond richting mijn maag, die onderhand heftig begint te protesteren. Ondertussen blijven de stapels werk hier naast me onaangeroerd. En staren mijn ogen nietsziend in de verte.

Vanochtend begon het. Toen ik me met Jos richting Schiphol begaf. Inmiddels heeft zijn vliegtuig de afstand tussen ons alleen maar groter gemaakt om hem zometeen op Dakar airport te droppen. Afscheidsfeestjes mogen dan leuk zijn, afscheid nemen is horror. Daar zit je dan, met jezelf en het pluchen schildpadje dat de naam Jos heeft gekregen en ter vervanging moet dienen…

Kortom: tijd om te gaan! Onder deze omstandigheden begint het wel heel hard te kriebelen om maar eens in het vliegtuig te stappen. Het moment mag komen na zoveel maanden uitzien, wachten en regelen. Nog maar 1 week werken en 1 week om koffers te pakken, de laatste prikken te halen en de reisapotheek (zoals dat met een duur woord heet) volgens de richtlijnen van de GGD op orde te brengen met o.a. stopmiddelen tegen diarree (ulagh), O.R.S. tegen uitdroging,  een creme tegen jeuk (er mocht eens een jeuk-epidemie heersen daar), gaasjes,  hechtpleisters, enkele hydrofiele zwachtels, steriele spuiten, naalden en hechtdraad… Jaja je maakt wat mee in zo’n land!

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Daar lig ik dan, alweer griep. Het begint zo langzamerhand te wennen dat ik elk virus dat in de lucht hangt, oppik. Het hoort een beetje bij de laatste voorbereidingen denk ik dan maar. Even door de zure appel heen en dan komt alles goed in Ecuador. Ik voel me als de schepping die als in barensnood zucht naar verlossing. 

Ik werk gestaag het to-do-lijstje af. Vorige week ben ik naar een verplichte trainingsdag geweest met andere Nederlanders die subsidie krijgen – mits ze naar de trainingsdag komen. Ondanks alle creatieve werkvormen is het doel van een hechte groep worden, niet bereikt en ga ik gelukkig zonder telefoonnummers naar huis. Daar wacht mijn naderende verhuizing. Ik ga bij alles in mijn kamer na of ik het in een stoffige uienloods kan stallen of dat het mee moet naar Ecuador of dat het toch maar tegen mijn moeders zin in naar het ouderlijk huis moet. Dan nog een internationaal rijbewijs (how cool is that) aanvragen, een reisverzekering uitzoeken, een afspraak voor de laatste huurinspectie maken en boven alles afstuderen. O ja, en elk moment kan ik een oproep van de Ambassade van Ecuador verwachten om mijn visum af te halen (als het goedgekeurd is). Het enige wat ik weet is dat het ongeveer 2 weken voor vertrek kan zijn. Dat wordt een last-minute vakantiedag aanvragen op mijn stage.

In het kader van ‘always look on the bright side of life’, moet ik toegeven dat er ook veel leuks is. Kinderen van een zondagsschool zamelen geld in voor kinderen van ons project, zodat we daar kunnen kopen wat nodig blijkt te zijn. Nu het nog kan, zijn we nog met de hele familie een weekend naar Zeeland geweest en hebben daar geschaatst op de grachten van Middelburg. Verder ben ik afgelopen zondag bij wezen lunchen bij mensen die Quito goed kennen, waarvan de vrouw van Ecuadoriaanse afkomst is. Na hun verhalen over ‘de oude stad’, de vulkanen rondom Quito en de vrolijke mensen, zou ik willen dat ik al in Quito was.

Ecuador, we willen snel komen.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Het eerste afscheidsfeestje is daar!

Jojanneke zal er ook zijn, dus je mag ook voor haar komen, maar het feestje is vooral ter ere van:

• Jos‘ vertrek naar Dakar, Senegal op 21 januari
• Marijke’s vertrek naar Quito, Ecuador op 9 februari
• Jos’ verjaardag op 28 januari
• Marijke en Jos 2 jaar samen zijn op 27 januari

Je bent van harte welkom (als je 1 van ons kent dan)!!

Het feestje is op de Theofarm (Molenland 28, Houten).

Categories: Geen rubriek
No Comments »