Dat zou de titel van het stukje kunnen zijn na onze terugkeer naar Nederland, maar gelukkig is er geen sprake van heimwee. Marijke en ik zijn inmiddels allebei terug en voelen ons weer helemaal thuis in Nederland. We hebben het goed gehad in Ecuador, maar het is fijn weer bij onze vrienden, familie en Hema terug te zijn.

Hoe gaat het nu met ons verder? Marijke heeft pas een baan gekregen als orthopedagoog in IJsselstein en woont nu in Utrecht. Jojanneke is nog druk aan het solliciteren, heeft voorlopig nog haar oude thuiszorgbaantje en doet de laatste klussen in haar nieuwe appartement in Amsterdam.

Tsja, en hoe gaat het verder met de kinderen in Ecuador? Daarvoor zul je op de website van de stichting zelf moeten kijken: www.kinderenvanecuador.nl. Kijk onder het kopje ‘Laatste nieuws’. Marijke en ik zullen overigens bij de stichting betrokken blijven door selectieprocedures in Nederland te doen voor nieuwe vrijwilligers.

 Tot slot, volgende week zaterdag komt de stichting weer op televisie! Klik hier voor meer informatie over de uitzending. Mogelijk is Jojanneke ook te zien, als ze er niet uitgeknipt is. Een cameraploeg heeft 2 stagaires gevolgd en gekeken wat er door hen veranderd is op de markt. In de uitzending zal dus veel van het werk met de kinderen zelf te zien zijn. Kijken dus naar ‘Aanpakken en wegwezen op zaterdag 19 september, Nederland 3, 21.15.

Bedankt voor jullie meeleven en we hopen dat jullie betrokken zullen blijven bij de stichting!

Categories: Geen rubriek
No Comments »

De laatste ´projectjes´

Hierbij de beloofde update over wat ik de laatste 2 maanden heb gedaan. Snel nadat Marijke wegging, gingen ook de scholen dicht. Dit betekende dat ik meer op de markt ging werken in plaats van op de basisschool. Vooral ben ik meer gaan werken met het gezin van ´het verkrachte meisje´. Ten eerste ben ik met het broertje ook een schrijftherapie gaan doen. Hij heeft het misbruik gezien en is zelf ook bijna misbruikt. Met zijn zus heb ik een stappenplan opgesteld om alleen te slapen. Na het misbruik durfde ze dit steeds minder goed. Inmiddels slaapt ze alleen gelukkig. Verder hebben Melanie en ik gesprekken met hun moeder gevoerd, zowel over haar nare jeugd als over de opvoeding. We maken ons namelijk zorgen over hoe ze met haar kinderen omgaat.

In moeders ogen is haar jongste zoon het ideale kind en haar dochter het zwarte schaap. Elke aanwijzing tegen haar dochter wordt gesnauwd en ze lijkt niets goed te kunnen doen. Moeder lijkt haar dochter te zien als een lastig kind dat zich niet goed kan gedragen en ook niet goed kan leren. Op het schoolrapport van het meisje had ze echter een ´goed´ voor gedrag en een ´voldoende´ voor haar leerprestaties. Veel beter dan wat moeder mij verteld had.

Het is waar dat het meisje zich anders gedraagt dan de meeste kinderen. Ze vraagt veel aandacht en komt snel te dichtbij mensen. Ook lijkt ze aandachtsproblemen te hebben, want haar concentratieboog is erg kort. Moeders antwoord op de vraag wat ze mooi vond aan haar dochter was eerst ´niets´ en na lang nadenken ´dat ze leuk speelt met de hond´. Dat is iets dat ik niet kan begrijpen. Het meisje is namelijk ook creatief en altijd in voor iets geks.

Zwart en een beetje wit

Het denken van moeder lijkt dan ook niet overeen te komen met dat van een stabiel, gelukkig mens. Veel wijst erop dat ze depressief is en de wereld erg zwart en een beetje wit ziet. Ze zegt zelfs zorgwekkende dingen als dat het beter zou zijn als zij en haar kinderen dood zouden zijn. In Nederland zou ik zo´n vrouw direct in een team bespreken, haar doorverwijzen naar een psychiater en overwegen de kinderen uit huis te plaatsen. Hier zijn er echter geen goede instanties. Wij kunnen ze niet vinden in ieder geval. Wel hoop ik dat deze vrouw snel medicatie kan krijgen.

Hoe we een goede psychiater kunnen vinden, weet ik niet. Hoe onze gesprekken met deze vrouw en de therapie aan de kinderen, dit gezin zullen helpen weet ik ook niet. Voorlopig blijven we maar gewoon doordweilen.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

De mooiste kust, de mooiste stad

Nog maar anderhalve week in Ecuador, wat ga je daar nou mee doen?! Ik besloten een weekje naar Canoa en Cuenca (het mooiste stadje van Ecuador) te gaan. Daarna heb ik nog 3 dagen in Quito om mijn werk af te sluiten en koffers te pakken. Op het moment zit ik al in Canoa, een mooi kustplaatsje met veel surfers. Volgens locals is het ´lo mejor´, het beste. Het strand is het mooist en je hebt 2 dagen ´fiesta´ en niet elke dag, zoals bijvoorbeeld in Montañita. Het is hier rustig, maar niet té. Het begint er op te lijken dat ook ik het hier ´lo mejor´ ga vinden.

De kust bevalt erg goed, grote garnalen en fruitsalades voor maar weinig geld. Vanmorgen heb ik ook weer surfles gehad. Ondanks mijn blauwe knieen kan ik niet wachten om morgen weer enthousiast om 10 uur in de golven te surfen. Wellicht kom ik nog een keer terug naar Ecuador om een surfreis te doen, heb ik al bedacht.

Wat me overigens verbaast in Canoa is de rijke natuur. Er zijn Jan van Genten (letterlijk ´blauwpoten´ in het Spaans), apen, schildpadden, pelikanen en enorme schelpen. Morgen gaan we misschien op apenjacht (niet schieten, alleen zoeken). Nog 2 dagen hier, daarna naar Cuenca en dan al snel afscheid nemen.

Veel geluk

In zo´n laatste periode word ik altijd een beetje weeig en labiel en vraag ik me vaak af wat me bezielt. Ik merk dat ik snel ontroerd raak van de mooie natuur, verhalen uit Nederland en de kinderen van wie ik afscheid moet nemen. Vooral voel ik me erg dankbaar. De tijd hier is goed geweest en een goed nieuw leven lijkt al op me te liggen wachten in Nederland. Ik heb namelijk een huis gevonden in Amsterdam, in het centrum en bovendien deel ik het met iemand samen. Ik ga er wonen met Rianne van der Veen (van NSA), wellicht relevant voor wie haar kent. Soms voelt het als teveel geluk in één leven.

Categories: Geen rubriek
No Comments »

Na 4 maanden Marijke weg

En opeens was Marijke er niet meer bij. Ik bleef nog 2 maanden langer in Ecuador zonder haar. Dat kan natuurlijk niet zul je denken, maar toch, het was zo. In het begin was het best wennen. Mijn vaste kamer-, reis-, werk- en luistermaatje was naar Nederland. Gelukkig heb ik vrij snel mijn draai weer gevonden. Mede ook doordat er een nieuwe vrijwilligster, Susanne, is gekomen met wie ik salsales heb en weekenden wegga. Ook waren er op het werk weer nieuwe uitdagingen waar ik veel zin in had.

Wat er van onze plannen is terechtgekomen

Voordat ik daarover ga schrijven, wil ik eerst even een soort ‘oudejaarsterugblik’ doen op wat Marijke en ik van plan waren en wat we uiteindelijk hier samen gedaan hebben qua werk.

• Als eerste zijn we begonnen met het geven van seksuele voorlichting. Gezien de gierende hormonen op school en vele tienerzwangerschappen in Ecuador, leek ons dit vrij urgent. De presentatie hebben we in de 4 hoogste klassen gegeven. Voor strubbelingen rondom de directrice, zie dit eerdere bericht. Vandaag heb ik onze presentatie ook gegeven aan kinderen op de markt. ‘Jullie zeggen veel meer dan bij ons op school, veel meer details’, zei een jongen nadat ik hem antwoord gaf op zijn vraag waarom er condooms met aardbeiensmaak waren.
• Verder hebben we profielen van kinderen gemaakt voor een subsidieaanvraag voor een praktijkschool. We vonden dit persoonlijke contact erg leuk, maar tegelijk ook schrijnend.

• We wilden een beloningssysteem opzetten voor een jongen die zich lastig gedroeg in de klas en veel problemen thuis had. Helaas is dit niet gelukt omdat de juf niet meewerkte en hij uiteindelijk ook niet.
• We zijn toen aan het werk gegaan met een juf die vroeg of we haar wilden ondersteunen in de klas. Haar klas (groep 3) was een complete chaos. We hebben een begin gemaakt door regels in te voeren en dat werkte goed. Toen ik een week voor de vakantie weer kwam kijken, was er echter weer een grote chaos. We laten nu een document met allerlei adviezen achter. Het is te hopen dat er nieuwe vrijwilligers komen die volgend seizoen in de klas kunnen helpen en dat kinderen echt leren lezen. Dat konden sommigen namelijk nog steeds niet aan het eind van het jaar.
• Wat ik zelf echter als ons grootste project beschouw, was het geven van schrijftherapie aan een seksueel misbruikt meisje. Het was een uitdaging om voor het eerst deze therapie te geven, bovendien in het Spaans en aan een erg snel afgeleid meisje. Ik ben erg blij dat we dit samen konden doen, ook met Spaanse ondersteuning van Melanie. Het was erg goed te horen dat de moeder na de therapie aangaf dat het meisje rustiger was, zowel thuis en op school.

Nu ben ik mijn nieuwe ‘projectjes’ al weer aan het afronden. Daar zal ik echter de volgende keer over schrijven om jullie een overload aan informatie te besparen. Nog maar 2 weken en dan ga ik ook richting Nederland. 9 augustus hoop ik om 8 uur ’s ochtends aan te komen op Schiphol. Daar kijk ik steeds meer naar uit. Eerst echter nog genieten van de laatste reisjes door Ecuador (naar Cuenca en Canoa voor de kenners).

Categories: Geen rubriek
1 Comment »

Alles te koop

Vandaag werd ik weer geconfronteerd met het grote nadeel van armoede; corruptie. Door de armoede in Ecuador is met geld alles te regelen. We spraken op de markt met een moeder van 8 kinderen. Ze heeft een verstandelijke beperking en daardoor wordt makkelijk misbruik van haar gemaakt. Af en toe komt haar ex in een dronken bui langs en raakt ze zwanger. Op een middag was ze met enkele kinderen weg en bleef haar ex thuis met de 3 oudste. Toen ze thuiskwam, waren de kinderen weg en bleek dat hij ze had verkocht.
            De moeder heeft haar kinderen nooit naar school gestuurd of ze aangegeven bij het gemeentehuis. Volgende week zullen de kinderen voor het eerst toch geregistreerd worden. Dat is nodig omdat de moeder na aandringen van Melanie haar kinderen naar school wil laten gaan. In welk jaartal de kinderen geboren zijn is echter nog de vraag. Op verschillende luciferdoosjes heeft de moeder enkele geboortedata geschreven. Sommige kinderen lijken echter 2 jaar ouder te zijn dan wat de moeder eerder opgeschreven heeft. Het wordt nog een heel gepuzzel.

Luciferdoosjes

Op de luciferdoosjes stonden ook de geboortedata van de oudste 3 kinderen. De moeder vertelde dat een dochter op 11-jarige leeftijd is verkocht en nu al 2 jaar is verdwenen. Waarschijnlijk zit ze in de prostitutie. De moeder huilde toen ze met de luciferdoosjes weer naar huis ging.
                De ex houdt zijn kaken stijf op elkaar als gevraagd wordt waar de kinderen zijn. Hij wil niets vertellen. We hopen dat als de oudste kinderen geregistreerd staan, we hem met de politie kunnen dwingen te vertellen wie zijn kinderen gekocht heeft. Wie weet zullen ze ooit weer thuis komen.

Recht te koop

Vandaag hoorde ik ook het verhaal van een moeder wiens dochter eenmalig wreed misbruikt is. Over het meisje hebben we al eerder geschreven. De moeder vertelde dat ze geen rust had, omdat de straf voor de dader nog niet bepaald is. Haar advocaat heeft gezegd dat ze 6000 dollar moet betalen als ze wil dat hij vast komt te zitten. Als je arm bent, lijk je te zijn vrijverklaard. Haar grootste angst is dat de dader niet veroordeeld wordt en binnen 3 maanden weer andere kinderen kan misbruiken. Blijkbaar is recht hier alleen via geld te verkrijgen.

Hiernaast een paar kinderen die op de markt koekjes bakken voor moederdag. Het meel zit tot in de wimpers

Categories: Geen rubriek
8 Comments »