Juf Esmeralda vroeg ons in de pauze eens bij haar in de klas te komen kijken. Ze had moeite met een aantal vervelende jongens die de boel op stelten wisten te zetten in haar klas. Zo besloten we een kijkje te gaan nemen in grado 2a, vergelijkbaar met groep 3 in Nederland. Eenmaal in de klas hebben we onze ogen uitgekeken.

We kwamen binnen onder de rekenles en begonnen met observeren. Voor het rekenen hadden de kinderen een bakje gekregen met gekleurde balletjes waar ze mee moesten tellen. Hier wat notities uit mijn observaties (zie hiervoor ook dit filmpje dat overigens een relatief rustig moment weergeeft):

“Juf spreekt met constante stemverheffing (lees: schreeuwen tot gillen), kinderen lopen van hun stoel wanneer ze maar willen, twee jongens rollen vechtend over de grond, een jongen loopt door de klas te stuiteren met een balletje, een andere jongen schudt hard met de balletjes in het bakje wat een overheersend lawaai veroorzaakt, de tafels staan scheef door elkaar zonder enige structuur (…)”

Met andere woorden: complete chaos. Ik werd zelf binnen korte tijd dol van het lawaai en had medelijden met de juf die er de hele dag in moest staan en niet minder met de kinderen die ook lang niet allemaal van lawaai houden. Ik zag een jongen met zijn hoofd op zijn armen liggen, zich afsluitend van alles om zich heen.

Zuid-Amerikaanse onderwijstechnieken

Hier moest hoognodig iets veranderd worden, dat was duidelijk. Maar hoe doen we dat zonder de juf al te zeer af te vallen? De lastige jongetjes waar ze ons over vertelde bestonden inderdaad, maar inmiddels was onze aandacht wat verschoven naar de onderwijstechnieken van de juf zelf. Wat ons opviel was dat ze niets op het bord voor deed en zich vaak richtte op een klein onderdeel van de klas. Zo stond ze op een gegeven moment voor de achterste rij uitleg te geven waardoor de rest van de klas geheel aan haar aandacht ontsnapte. Ook gaf ze ongeveer 1 som per half uur waarbij ze veel individuele aandacht gaf waardoor de intelligente kinderen zich gingen vervelen. Daarbij heb ik haar geen enkele keer een kind horen corrigeren. Wel zaten er twee jongens bij wijze van straf op hun knieën middenin de klas met hun schriftje op de stoel tegenover hen.

Het lessysteem in Ecuador

Behalve het gedrag van de juf verbaasden we ons ook over het lessysteem. Kinderen uit groep 3 die met sommen van 5 getallen moesten werken op een manier waar wij niets van snapten en zij waarschijnlijk nog minder. De juf gaf het na een half uur ook op met haar uitleg. Verder maakte het gebrek aan telramen en een tekort van vijf schoolbankjes alles niet gemakkelijker.

Het invoeren van onze fijne Nederlandse principes

In het gesprek met de juf merkten we dat ze wat moedeloos was geworden en het haar ontbrak aan energie om dingen te veranderen. Ze is ook niet meer de jongste met haar vijftig jaren of meer. Hierdoor stond ze erg open voor ons advies en voor helpende handen die wat zouden kunnen veranderen in haar klas.
We hebben drie basisregels ingevoerd die in Nederland zeer vanzelfsprekend zijn maar hier niet werden toegepast, namelijk:

1. wees stil onder de les

2.  blijf op je stoel zitten

3. steek je hand op als je vragen hebt of naar de wc moet

Dit hangt op een grote poster op het bord. Bij een overtreding van 1 van de regels komt de naam van een leerling op het bord, bij een tweede overtreding een streepje achter die naam enz. Bij drie streepjes krijgt het kind een straf. Over de straf moeten we trouwens nog erg goed nadenken. In de hoek staan is verboden door de directrice, naar de directrice gestuurd worden is niet voor alle kinderen een ramp en in de pauze binnenblijven resulteert volgens de juf in veel lol in de klas.

Naast het strafsysteem willen we een vragenkwartier invoeren en voor de rekenles telramen aanschaffen van sponsorgeld. Het zal ons benieuwen of er over een paar weken nog steeds zulke lastige kinderen in de klas zitten.

Categories: Geen rubriek
3 Comments »

De jungle was groots! Vorige week slopen we als stoere junglevrouwen met kuitlaarzen over onze broek tussen de hoge bomen door op zoek naar tarantula’s, slangen en andere indrukwekkende wezens. Waar ik voor had gevreesd is gelukkig niet gebeurd: een grote spin tussen de lakens. Dit had heel goed gekund aangezien ons rieten huisje was uitgerust met open ramen. Onder het grote muskietennet voelde ik me ’s nachts erg veilig (ik ben niet zo’n insectenliefhebber) en kon met een gerust hart gaan slapen.

De lodge waar we overnachten lag in het hartje van de jungle en was slechts te bereiken per boot. Op onze eerste tocht zijn we veel apen tegengekomen en bleken de lianen uit de tarzanverhalen echt te bestaan.

Telefoonboom

Wat onze verbazing schetste en vooral op onze lachspieren werkte was de telefoonboom middenin de jungle aan de rand van het meer. De boom op zich was een hele gewone boom met gewone takken, gewone bladeren en gewone wortels. Het waren de junglemensen die de boom ongewoon wisten te maken. Zij klommen bovenin de boom en leken het daar een prettig verblijf te vinden aangezien ze er vrolijk een uur bleven zitten. Wat het verblijf zo aangenaam maakte daar bovenin die boom, zo hoorden we later, was de mogelijkheid mobiel te kunnen bellen. Dit was de enige plek in de dichte bush bush waar er signaal te vinden was. Omdat er in de jungle weinig vrouwen te vinden zijn voor de mannen is dit geen overbodige luxe.

 Links: de telefoonboom, Midden: de kaaiman die gretig toehapte, Rechts: de luiaard die de hele dag ligt te luieren in de boom

Zwemmen tussen de pirañas

Het was spannend om de sprong in het diepe te wagen tussen alle pirañas en kaaimannen die ook in het meer wonen. We hebben het overleefd zoals te zien in dit actiefilmpje. Op de foto hieronder houd ik met trillende benen mijn eigengevangen piraña vast. Maar goed dat de gids pas achteraf de littekens op zijn handen en vingers showde en vertelde dat hij meerdere malen flink gebeten was als een piraña aan zijn vingers wist te ontsnappen. Daarnaast Jojanneke met een schorpioenspin op haar arm die kleine kneepjes maakte als hij liep door de ’schaartjes’ aan zijn lange poten. Aan haar gezicht is te zien dat ze er erg van geniet. Nu we alle uitdagingen van de jungle hebben getrotseerd zijn we klaar voor een leven in de bush bush.

Categories: Geen rubriek
2 Comments »

Het EO-programma `Onverwachts bezoek` had maandag 13 april een uitzending over Melanie in Ecuador en onze stichting Kinderen voor Ecuador. Het gaat over het leven van Melanie (de oprichter van de stichting en onze collega hier), haar man David en hun kindje Nina in Ecuador. Het geeft een goed beeld van onze stichting, van Quito en laat beelden van de markt zien waar we regelmatig komen.

Klik hier om het te kijken en schrik niet van de cavia´s die hier met kop en al worden gegeten!

Categories: Geen rubriek
No Comments »

“Ik ga wonen in een klein dorp op een rustig landgoed met mijn papa en mama en oma. We leven daar als een gelukkige familie. Overdag ga ik werken als verzorgende van zieken en ’s avonds ga ik studeren om dokter te worden. In huis pas ik op mijn kleine broertjes en kan ik ontspannen”.

Dit is de toekomstdroom van meisje M. Haar vader vertrok toen ze twee jaar was. Haar moeder liet haar twee maanden later alleen achter met haar zusje van acht maanden.’Mijn ouders vochten’, voegt ze eraan toe. Sindsdien woont ze in het weeshuis waar haar kansen erg klein zijn. Ze zit met haar elf jaren nog in groep 6 en er is geen geld om haar naar de middelbare school te laten gaan. Als het kon, zou ze arts willen worden om voor andere mensen te zorgen. Dit terwijl er nooit echt voor haar is gezorgd. Desondanks is ze sterk, open en glimmen er lichtjes in haar ogen. ‘Soms ben ik triest, meestal gelukkig’, vertelt ze.

`Het is haar leven, niet het mijne`

Het meest essentiele in een kinderleven moet ze missen: ouders die voor haar zorgen. Haar droom is maar eenvoudig en aangrijpend, gewoon gelukkig leven met haar familie. Dat is wat ze wil maar wat nooit zal gebeuren. Als het kon zou ze haar familie nooit meer los willen laten, nooit meer bij hen weg willen gaan, vertelt ze. Haar ouders hadden helaas heel andere dromen, kozen voor zichzelf en lieten haar los om haar nooit meer te komen omhelzen. Haar moeder is, na in Colombia met haar nieuwe man te hebben geleefd, weer even in Quito totdat ze met haar volgende vriend een huis heeft gevonden in Cameroen. Hoewel ze zich op een uur afstand bevindt van haar dochter, neemt ze niet de moeite haar op te komen zoeken. Zonder een enkel spoor van verbittering is het commentaar van M.: ‘Het is haar leven, niet het mijne’. 

Liever geen ouders 

Dit sterke, te wijze meisje met haar enorme verlangen naar een gelukkige familie durft te dromen. De jongen die we erna interviewden was er minder goed in maar kwam na een aarzeling toch ook met zijn ideale toekomst op de proppen. Hij woont bij zijn ouders maar is verre van gelukkig en zou het liefst aan hen ontsnappen. Ook hij heeft een droom die ironisch genoeg hetzelfde klinkt als die van het ouderloze meisje; hij wil graag met zijn familie in rust en vrede leven. ‘Mijn vader drinkt’ is het enige wat hij kan zeggen over zijn familie. Hierna schudt hij hopeloos zijn hoofd en buigt zich naar de grond. Fluisterend geeft hij toe niet blij te zijn met zijn leven. Dit had iets eerder al geleid tot zijn verzoek aan de lerares ‘alsjeblieft’ bij haar te mogen wonen, wat, heel verdrietig, onmogelijk te realiseren was voor hem.

Groot contrast 

De contrasten zijn groot hier. Het meisje dat zonder ouders toch vaak gelukkig is naast de jongen die met ouders onmogelijk gelukkig kan zijn; de jongen die graag wil maar wegens geldgebrek niet kan studeren en de jongen wiens ouders zijn studie tot en met de universiteit betalen, onze levens waarin onmogelijkheden niet lijken te bestaan tegenover de vele kansloze levens hier… De wereld is oneerlijk verdeeld.

De wereld niet kunnen redden

We kunnen het meisje haar familie niet terug geven en de jongen geen huis bieden, maar wat we hebben, willen we geven. Als beloning voor goed gedrag in de klas mag deze jongen die graag tekent en creatief is tekenen, schilderen en fotograferen. Ook hopen we erg op subsidie voor de praktijkschool.

Categories: Geen rubriek
1 Comment »

Het leven is gemakkelijk in het kleine stranddorpje met de zandstraatjes, de zon die altijd schijnt, de hangmatten en  vele hippies en surfdudes. Montañita ligt aan de Ecuadoriaanse kust en is voor ons twaalf uur reizen met de bus. Ondanks de lange reistijd hopen we er nog eens te komen, we voelden er ons te thuis.

Ons hostel had uitzicht op de zee en was toch maar 6 dollar per nacht! De hangmatten op het balkon maakten de sfeer.

De jugos waren de beste dorstlessers, mango was onze lievelings…

Hoe romantisch om wiegend in een hangmat de ondergaande zon te bekijken. Helaas was Jos er niet om mee te wiegen en bleef het bij dromen en inspiratie voor een liefdesbrief

Yeah, je kan er surfen! Alleen zijn we niet zo stoer als we er uitzien, we hebben alleen op straat aan de plank gevoeld. Een goed begin voor een surfcarriere, de rest komt de volgende keer!

Ik kreeg een cursus ´hoe maak ik een dromenvanger?` in dit idyllische dorp:  handwerken bij het licht van lampionnen met fijn gekleurd draad totdat mijn zelf ontworpen dromenvanger daar was. De ontspanningsoefeningen die ik vanuit de psychologie ken, kunnen hier niet tegenop.

Heel Montañita rookt marihuana, wij houden het even bij de vertrouwde waterpijp

En ziehier onze vrienden van de kust, poco locos pero amables

Categories: Geen rubriek
2 Comments »