Juf Esmeralda vroeg ons in de pauze eens bij haar in de klas te komen kijken. Ze had moeite met een aantal vervelende jongens die de boel op stelten wisten te zetten in haar klas. Zo besloten we een kijkje te gaan nemen in grado 2a, vergelijkbaar met groep 3 in Nederland. Eenmaal in de klas hebben we onze ogen uitgekeken.

We kwamen binnen onder de rekenles en begonnen met observeren. Voor het rekenen hadden de kinderen een bakje gekregen met gekleurde balletjes waar ze mee moesten tellen. Hier wat notities uit mijn observaties (zie hiervoor ook dit filmpje dat overigens een relatief rustig moment weergeeft):

“Juf spreekt met constante stemverheffing (lees: schreeuwen tot gillen), kinderen lopen van hun stoel wanneer ze maar willen, twee jongens rollen vechtend over de grond, een jongen loopt door de klas te stuiteren met een balletje, een andere jongen schudt hard met de balletjes in het bakje wat een overheersend lawaai veroorzaakt, de tafels staan scheef door elkaar zonder enige structuur (…)”

Met andere woorden: complete chaos. Ik werd zelf binnen korte tijd dol van het lawaai en had medelijden met de juf die er de hele dag in moest staan en niet minder met de kinderen die ook lang niet allemaal van lawaai houden. Ik zag een jongen met zijn hoofd op zijn armen liggen, zich afsluitend van alles om zich heen.

Zuid-Amerikaanse onderwijstechnieken

Hier moest hoognodig iets veranderd worden, dat was duidelijk. Maar hoe doen we dat zonder de juf al te zeer af te vallen? De lastige jongetjes waar ze ons over vertelde bestonden inderdaad, maar inmiddels was onze aandacht wat verschoven naar de onderwijstechnieken van de juf zelf. Wat ons opviel was dat ze niets op het bord voor deed en zich vaak richtte op een klein onderdeel van de klas. Zo stond ze op een gegeven moment voor de achterste rij uitleg te geven waardoor de rest van de klas geheel aan haar aandacht ontsnapte. Ook gaf ze ongeveer 1 som per half uur waarbij ze veel individuele aandacht gaf waardoor de intelligente kinderen zich gingen vervelen. Daarbij heb ik haar geen enkele keer een kind horen corrigeren. Wel zaten er twee jongens bij wijze van straf op hun knieën middenin de klas met hun schriftje op de stoel tegenover hen.

Het lessysteem in Ecuador

Behalve het gedrag van de juf verbaasden we ons ook over het lessysteem. Kinderen uit groep 3 die met sommen van 5 getallen moesten werken op een manier waar wij niets van snapten en zij waarschijnlijk nog minder. De juf gaf het na een half uur ook op met haar uitleg. Verder maakte het gebrek aan telramen en een tekort van vijf schoolbankjes alles niet gemakkelijker.

Het invoeren van onze fijne Nederlandse principes

In het gesprek met de juf merkten we dat ze wat moedeloos was geworden en het haar ontbrak aan energie om dingen te veranderen. Ze is ook niet meer de jongste met haar vijftig jaren of meer. Hierdoor stond ze erg open voor ons advies en voor helpende handen die wat zouden kunnen veranderen in haar klas.
We hebben drie basisregels ingevoerd die in Nederland zeer vanzelfsprekend zijn maar hier niet werden toegepast, namelijk:

1. wees stil onder de les

2.  blijf op je stoel zitten

3. steek je hand op als je vragen hebt of naar de wc moet

Dit hangt op een grote poster op het bord. Bij een overtreding van 1 van de regels komt de naam van een leerling op het bord, bij een tweede overtreding een streepje achter die naam enz. Bij drie streepjes krijgt het kind een straf. Over de straf moeten we trouwens nog erg goed nadenken. In de hoek staan is verboden door de directrice, naar de directrice gestuurd worden is niet voor alle kinderen een ramp en in de pauze binnenblijven resulteert volgens de juf in veel lol in de klas.

Naast het strafsysteem willen we een vragenkwartier invoeren en voor de rekenles telramen aanschaffen van sponsorgeld. Het zal ons benieuwen of er over een paar weken nog steeds zulke lastige kinderen in de klas zitten.

Categories: Geen rubriek