Alles is als een grote verwarde knot wol in jouw hoofd. Niets is duidelijk en jouw gedachten lijken steeds te leiden naar die ene gebeurtenis; het misbruik. ‘El hizo el amor’, ‘hij bedreef de liefde met me’, zeg je af en toe tegen ons. Veel van wat daarvoor, daarna of zelfs gisteren gebeurde ben je vergeten.
            Het lijkt of je de controle over je leven helemaal kwijt bent. Een man heeft je zomaar tegen jouw wil in bebloed achtergelaten. Je lijkt in een gesprek steeds weg te glippen, waardoor het moeilijk is grip op je te krijgen. Zelfs of je herinneringen kloppen, weet je niet en je gedachten worden steeds afgeleid. Soms verlies ik bijna mijn geduld. Het is alleen niet jouw schuld. Ik hoop dat door jouw verhaal op te schrijven, jouw boek te maken, je meer rust krijgt.

We zijn aan het werk met dit 8-jarig meisje dat eenmalig heel wreed misbruikt is waardoor ze 5 dagen in het ziekenhuis moest blijven. Aan de hand van een schrijftherapie zijn we met haar een boek over haar leven aan het schrijven. De therapie heet Writejunior en is in Nederland ontwikkeld door Sacha Lucassen. Via mijn stage ben ik met haar en deze therapie in aanraking gekomen. Zo komt van pas wat ik in Nederland gezien heb en wat we hier in Ecuador kunnen gebruiken. Door het verhaal met het meisje op te schrijven is dit grote onbegrijpelijke duidelijk vastgelegd. Zij maakt de tekeningen en wij schrijven haar verhaal. Het boek begint met haar geboorte en het voorstellen van haar gezin. Vervolgens gaan we na hoe haar ontmoeting was met ‘de slechterik’ – zoals ze hem noemt – en wat ze deed vlak voor, tijdens en na het misbruik.

Bij het schrijven van haar verhaal zijn we erg sturend en bieden haar zinnen aan zodat ze kan kiezen hoe haar verhaal opgeschreven wordt. Dit kan op deze manier, omdat wij het meeste van haar verhaal al weten. In haar eigen hoofd zit het echter in de war. Ook vragen we naar haar gedachten en gevoelens over de gebeurtenissen. Zo wordt het weer een duidelijk verhaal voor haar dat ze kan nalezen wanneer ze wil.
               Trauma’s worden vaak gefragmenteerd en niet als een geheel opgeslagen. Ook worden deze losse herinneringen vaak weggeduwd, omdat het pijnlijk is om er aan te denken. Dit heeft het effect van ‘niet denken aan een roze olifant’. Op onverwachte momenten kunnen stukjes van het trauma plotseling opkomen alsof het trauma op dat moment weer gebeurt, als een herbeleving. Door het verhaal op te schrijven gaan we niet mee in deze vermijding en hopen we dat deze herbelevingen minder voor zullen komen op onverwachte momenten. Door het boek heeft ze meer controle over wat er gebeurd is. Ze kan over het trauma lezen wanneer zij dat wil.
Een ander belangrijk aspect van de therapie is het benadrukken van haar sterke kanten. Wat voor slims deed ze tijdens het misbruik (bijv. nee zeggen of in het hoofd uit de situatie ontsnappen)? Hiermee is ze niet alleen een slachtoffer, maar ook iemand die slim gehandeld heeft en de wereld aan kan. Hopelijk kan dit voor haar een soort ruggesteun zijn in het hervinden van controle op haarzelf en de wereld.
                  

Aanstaande woensdag gaan we de laatste bladzij van haar boek schrijven. Ze is erg enthousiast dat ze nog maar 1 sticker te gaan heeft. De week daarna geven we haar het boekje - geprint en geplastificeerd. Als beloning gaan we een erg groot ijsje eten. Hopelijk heeft deze therapie gewerkt voor haar. Ze is erg warrig en ongeconcentreerd, wat het werken met haar lastig maakte. Toch hebben we goede hoop, omdat deze therapie al veel kinderen heeft geholpen.

Categories: Geen rubriek