Hoe gaat het nu met ons verder? Marijke heeft pas een baan gekregen als orthopedagoog in IJsselstein en woont nu in Utrecht. Jojanneke is nog druk aan het solliciteren, heeft voorlopig nog haar oude thuiszorgbaantje en doet de laatste klussen in haar nieuwe appartement in Amsterdam.

Tsja, en hoe gaat het verder met de kinderen in Ecuador? Daarvoor zul je op de website van de stichting zelf moeten kijken: www.kinderenvanecuador.nl. Kijk onder het kopje ‘Laatste nieuws’. Marijke en ik zullen overigens bij de stichting betrokken blijven door selectieprocedures in Nederland te doen voor nieuwe vrijwilligers.

 Tot slot, volgende week zaterdag komt de stichting weer op televisie! Klik hier voor meer informatie over de uitzending. Mogelijk is Jojanneke ook te zien, als ze er niet uitgeknipt is. Een cameraploeg heeft 2 stagaires gevolgd en gekeken wat er door hen veranderd is op de markt. In de uitzending zal dus veel van het werk met de kinderen zelf te zien zijn. Kijken dus naar ‘Aanpakken en wegwezen op zaterdag 19 september, Nederland 3, 21.15.

Bedankt voor jullie meeleven en we hopen dat jullie betrokken zullen blijven bij de stichting!

Hierbij de beloofde update over wat ik de laatste 2 maanden heb gedaan. Snel nadat Marijke wegging, gingen ook de scholen dicht. Dit betekende dat ik meer op de markt ging werken in plaats van op de basisschool. Vooral ben ik meer gaan werken met het gezin van ´het verkrachte meisje´. Ten eerste ben ik met het broertje ook een schrijftherapie gaan doen. Hij heeft het misbruik gezien en is zelf ook bijna misbruikt. Met zijn zus heb ik een stappenplan opgesteld om alleen te slapen. Na het misbruik durfde ze dit steeds minder goed. Inmiddels slaapt ze alleen gelukkig. Verder hebben Melanie en ik gesprekken met hun moeder gevoerd, zowel over haar nare jeugd als over de opvoeding. We maken ons namelijk zorgen over hoe ze met haar kinderen omgaat.

In moeders ogen is haar jongste zoon het ideale kind en haar dochter het zwarte schaap. Elke aanwijzing tegen haar dochter wordt gesnauwd en ze lijkt niets goed te kunnen doen. Moeder lijkt haar dochter te zien als een lastig kind dat zich niet goed kan gedragen en ook niet goed kan leren. Op het schoolrapport van het meisje had ze echter een ´goed´ voor gedrag en een ´voldoende´ voor haar leerprestaties. Veel beter dan wat moeder mij verteld had.

Het is waar dat het meisje zich anders gedraagt dan de meeste kinderen. Ze vraagt veel aandacht en komt snel te dichtbij mensen. Ook lijkt ze aandachtsproblemen te hebben, want haar concentratieboog is erg kort. Moeders antwoord op de vraag wat ze mooi vond aan haar dochter was eerst ´niets´ en na lang nadenken ´dat ze leuk speelt met de hond´. Dat is iets dat ik niet kan begrijpen. Het meisje is namelijk ook creatief en altijd in voor iets geks.

Zwart en een beetje wit

Het denken van moeder lijkt dan ook niet overeen te komen met dat van een stabiel, gelukkig mens. Veel wijst erop dat ze depressief is en de wereld erg zwart en een beetje wit ziet. Ze zegt zelfs zorgwekkende dingen als dat het beter zou zijn als zij en haar kinderen dood zouden zijn. In Nederland zou ik zo´n vrouw direct in een team bespreken, haar doorverwijzen naar een psychiater en overwegen de kinderen uit huis te plaatsen. Hier zijn er echter geen goede instanties. Wij kunnen ze niet vinden in ieder geval. Wel hoop ik dat deze vrouw snel medicatie kan krijgen.

Hoe we een goede psychiater kunnen vinden, weet ik niet. Hoe onze gesprekken met deze vrouw en de therapie aan de kinderen, dit gezin zullen helpen weet ik ook niet. Voorlopig blijven we maar gewoon doordweilen.

Nog maar anderhalve week in Ecuador, wat ga je daar nou mee doen?! Ik besloten een weekje naar Canoa en Cuenca (het mooiste stadje van Ecuador) te gaan. Daarna heb ik nog 3 dagen in Quito om mijn werk af te sluiten en koffers te pakken. Op het moment zit ik al in Canoa, een mooi kustplaatsje met veel surfers. Volgens locals is het ´lo mejor´, het beste. Het strand is het mooist en je hebt 2 dagen ´fiesta´ en niet elke dag, zoals bijvoorbeeld in Montañita. Het is hier rustig, maar niet té. Het begint er op te lijken dat ook ik het hier ´lo mejor´ ga vinden.

De kust bevalt erg goed, grote garnalen en fruitsalades voor maar weinig geld. Vanmorgen heb ik ook weer surfles gehad. Ondanks mijn blauwe knieen kan ik niet wachten om morgen weer enthousiast om 10 uur in de golven te surfen. Wellicht kom ik nog een keer terug naar Ecuador om een surfreis te doen, heb ik al bedacht.

Wat me overigens verbaast in Canoa is de rijke natuur. Er zijn Jan van Genten (letterlijk ´blauwpoten´ in het Spaans), apen, schildpadden, pelikanen en enorme schelpen. Morgen gaan we misschien op apenjacht (niet schieten, alleen zoeken). Nog 2 dagen hier, daarna naar Cuenca en dan al snel afscheid nemen.

Veel geluk

In zo´n laatste periode word ik altijd een beetje weeig en labiel en vraag ik me vaak af wat me bezielt. Ik merk dat ik snel ontroerd raak van de mooie natuur, verhalen uit Nederland en de kinderen van wie ik afscheid moet nemen. Vooral voel ik me erg dankbaar. De tijd hier is goed geweest en een goed nieuw leven lijkt al op me te liggen wachten in Nederland. Ik heb namelijk een huis gevonden in Amsterdam, in het centrum en bovendien deel ik het met iemand samen. Ik ga er wonen met Rianne van der Veen (van NSA), wellicht relevant voor wie haar kent. Soms voelt het als teveel geluk in één leven.

Na 4 maanden Marijke weg

En opeens was Marijke er niet meer bij. Ik bleef nog 2 maanden langer in Ecuador zonder haar. Dat kan natuurlijk niet zul je denken, maar toch, het was zo. In het begin was het best wennen. Mijn vaste kamer-, reis-, werk- en luistermaatje was naar Nederland. Gelukkig heb ik vrij snel mijn draai weer gevonden. Mede ook doordat er een nieuwe vrijwilligster, Susanne, is gekomen met wie ik salsales heb en weekenden wegga. Ook waren er op het werk weer nieuwe uitdagingen waar ik veel zin in had.

Wat er van onze plannen is terechtgekomen

Voordat ik daarover ga schrijven, wil ik eerst even een soort ‘oudejaarsterugblik’ doen op wat Marijke en ik van plan waren en wat we uiteindelijk hier samen gedaan hebben qua werk.

• Als eerste zijn we begonnen met het geven van seksuele voorlichting. Gezien de gierende hormonen op school en vele tienerzwangerschappen in Ecuador, leek ons dit vrij urgent. De presentatie hebben we in de 4 hoogste klassen gegeven. Voor strubbelingen rondom de directrice, zie dit eerdere bericht. Vandaag heb ik onze presentatie ook gegeven aan kinderen op de markt. ‘Jullie zeggen veel meer dan bij ons op school, veel meer details’, zei een jongen nadat ik hem antwoord gaf op zijn vraag waarom er condooms met aardbeiensmaak waren.
• Verder hebben we profielen van kinderen gemaakt voor een subsidieaanvraag voor een praktijkschool. We vonden dit persoonlijke contact erg leuk, maar tegelijk ook schrijnend.

• We wilden een beloningssysteem opzetten voor een jongen die zich lastig gedroeg in de klas en veel problemen thuis had. Helaas is dit niet gelukt omdat de juf niet meewerkte en hij uiteindelijk ook niet.
• We zijn toen aan het werk gegaan met een juf die vroeg of we haar wilden ondersteunen in de klas. Haar klas (groep 3) was een complete chaos. We hebben een begin gemaakt door regels in te voeren en dat werkte goed. Toen ik een week voor de vakantie weer kwam kijken, was er echter weer een grote chaos. We laten nu een document met allerlei adviezen achter. Het is te hopen dat er nieuwe vrijwilligers komen die volgend seizoen in de klas kunnen helpen en dat kinderen echt leren lezen. Dat konden sommigen namelijk nog steeds niet aan het eind van het jaar.
• Wat ik zelf echter als ons grootste project beschouw, was het geven van schrijftherapie aan een seksueel misbruikt meisje. Het was een uitdaging om voor het eerst deze therapie te geven, bovendien in het Spaans en aan een erg snel afgeleid meisje. Ik ben erg blij dat we dit samen konden doen, ook met Spaanse ondersteuning van Melanie. Het was erg goed te horen dat de moeder na de therapie aangaf dat het meisje rustiger was, zowel thuis en op school.

Nu ben ik mijn nieuwe ‘projectjes’ al weer aan het afronden. Daar zal ik echter de volgende keer over schrijven om jullie een overload aan informatie te besparen. Nog maar 2 weken en dan ga ik ook richting Nederland. 9 augustus hoop ik om 8 uur ’s ochtends aan te komen op Schiphol. Daar kijk ik steeds meer naar uit. Eerst echter nog genieten van de laatste reisjes door Ecuador (naar Cuenca en Canoa voor de kenners).

Vandaag werd ik weer geconfronteerd met het grote nadeel van armoede; corruptie. Door de armoede in Ecuador is met geld alles te regelen. We spraken op de markt met een moeder van 8 kinderen. Ze heeft een verstandelijke beperking en daardoor wordt makkelijk misbruik van haar gemaakt. Af en toe komt haar ex in een dronken bui langs en raakt ze zwanger. Op een middag was ze met enkele kinderen weg en bleef haar ex thuis met de 3 oudste. Toen ze thuiskwam, waren de kinderen weg en bleek dat hij ze had verkocht.
            De moeder heeft haar kinderen nooit naar school gestuurd of ze aangegeven bij het gemeentehuis. Volgende week zullen de kinderen voor het eerst toch geregistreerd worden. Dat is nodig omdat de moeder na aandringen van Melanie haar kinderen naar school wil laten gaan. In welk jaartal de kinderen geboren zijn is echter nog de vraag. Op verschillende luciferdoosjes heeft de moeder enkele geboortedata geschreven. Sommige kinderen lijken echter 2 jaar ouder te zijn dan wat de moeder eerder opgeschreven heeft. Het wordt nog een heel gepuzzel.

Luciferdoosjes

Op de luciferdoosjes stonden ook de geboortedata van de oudste 3 kinderen. De moeder vertelde dat een dochter op 11-jarige leeftijd is verkocht en nu al 2 jaar is verdwenen. Waarschijnlijk zit ze in de prostitutie. De moeder huilde toen ze met de luciferdoosjes weer naar huis ging.
                De ex houdt zijn kaken stijf op elkaar als gevraagd wordt waar de kinderen zijn. Hij wil niets vertellen. We hopen dat als de oudste kinderen geregistreerd staan, we hem met de politie kunnen dwingen te vertellen wie zijn kinderen gekocht heeft. Wie weet zullen ze ooit weer thuis komen.

Recht te koop

Vandaag hoorde ik ook het verhaal van een moeder wiens dochter eenmalig wreed misbruikt is. Over het meisje hebben we al eerder geschreven. De moeder vertelde dat ze geen rust had, omdat de straf voor de dader nog niet bepaald is. Haar advocaat heeft gezegd dat ze 6000 dollar moet betalen als ze wil dat hij vast komt te zitten. Als je arm bent, lijk je te zijn vrijverklaard. Haar grootste angst is dat de dader niet veroordeeld wordt en binnen 3 maanden weer andere kinderen kan misbruiken. Blijkbaar is recht hier alleen via geld te verkrijgen.

Hiernaast een paar kinderen die op de markt koekjes bakken voor moederdag. Het meel zit tot in de wimpers

Juf Esmeralda vroeg ons in de pauze eens bij haar in de klas te komen kijken. Ze had moeite met een aantal vervelende jongens die de boel op stelten wisten te zetten in haar klas. Zo besloten we een kijkje te gaan nemen in grado 2a, vergelijkbaar met groep 3 in Nederland. Eenmaal in de klas hebben we onze ogen uitgekeken.

We kwamen binnen onder de rekenles en begonnen met observeren. Voor het rekenen hadden de kinderen een bakje gekregen met gekleurde balletjes waar ze mee moesten tellen. Hier wat notities uit mijn observaties (zie hiervoor ook dit filmpje dat overigens een relatief rustig moment weergeeft):

“Juf spreekt met constante stemverheffing (lees: schreeuwen tot gillen), kinderen lopen van hun stoel wanneer ze maar willen, twee jongens rollen vechtend over de grond, een jongen loopt door de klas te stuiteren met een balletje, een andere jongen schudt hard met de balletjes in het bakje wat een overheersend lawaai veroorzaakt, de tafels staan scheef door elkaar zonder enige structuur (…)”

Met andere woorden: complete chaos. Ik werd zelf binnen korte tijd dol van het lawaai en had medelijden met de juf die er de hele dag in moest staan en niet minder met de kinderen die ook lang niet allemaal van lawaai houden. Ik zag een jongen met zijn hoofd op zijn armen liggen, zich afsluitend van alles om zich heen.

Zuid-Amerikaanse onderwijstechnieken

Hier moest hoognodig iets veranderd worden, dat was duidelijk. Maar hoe doen we dat zonder de juf al te zeer af te vallen? De lastige jongetjes waar ze ons over vertelde bestonden inderdaad, maar inmiddels was onze aandacht wat verschoven naar de onderwijstechnieken van de juf zelf. Wat ons opviel was dat ze niets op het bord voor deed en zich vaak richtte op een klein onderdeel van de klas. Zo stond ze op een gegeven moment voor de achterste rij uitleg te geven waardoor de rest van de klas geheel aan haar aandacht ontsnapte. Ook gaf ze ongeveer 1 som per half uur waarbij ze veel individuele aandacht gaf waardoor de intelligente kinderen zich gingen vervelen. Daarbij heb ik haar geen enkele keer een kind horen corrigeren. Wel zaten er twee jongens bij wijze van straf op hun knieën middenin de klas met hun schriftje op de stoel tegenover hen.

Het lessysteem in Ecuador

Behalve het gedrag van de juf verbaasden we ons ook over het lessysteem. Kinderen uit groep 3 die met sommen van 5 getallen moesten werken op een manier waar wij niets van snapten en zij waarschijnlijk nog minder. De juf gaf het na een half uur ook op met haar uitleg. Verder maakte het gebrek aan telramen en een tekort van vijf schoolbankjes alles niet gemakkelijker.

Het invoeren van onze fijne Nederlandse principes

In het gesprek met de juf merkten we dat ze wat moedeloos was geworden en het haar ontbrak aan energie om dingen te veranderen. Ze is ook niet meer de jongste met haar vijftig jaren of meer. Hierdoor stond ze erg open voor ons advies en voor helpende handen die wat zouden kunnen veranderen in haar klas.
We hebben drie basisregels ingevoerd die in Nederland zeer vanzelfsprekend zijn maar hier niet werden toegepast, namelijk:

1. wees stil onder de les

2.  blijf op je stoel zitten

3. steek je hand op als je vragen hebt of naar de wc moet

Dit hangt op een grote poster op het bord. Bij een overtreding van 1 van de regels komt de naam van een leerling op het bord, bij een tweede overtreding een streepje achter die naam enz. Bij drie streepjes krijgt het kind een straf. Over de straf moeten we trouwens nog erg goed nadenken. In de hoek staan is verboden door de directrice, naar de directrice gestuurd worden is niet voor alle kinderen een ramp en in de pauze binnenblijven resulteert volgens de juf in veel lol in de klas.

Naast het strafsysteem willen we een vragenkwartier invoeren en voor de rekenles telramen aanschaffen van sponsorgeld. Het zal ons benieuwen of er over een paar weken nog steeds zulke lastige kinderen in de klas zitten.

We zijn aan het werk met dit 8-jarig meisje dat eenmalig heel wreed misbruikt is waardoor ze 5 dagen in het ziekenhuis moest blijven. Aan de hand van een schrijftherapie zijn we met haar een boek over haar leven aan het schrijven. De therapie heet Writejunior en is in Nederland ontwikkeld door Sacha Lucassen. Via mijn stage ben ik met haar en deze therapie in aanraking gekomen. Zo komt van pas wat ik in Nederland gezien heb en wat we hier in Ecuador kunnen gebruiken. Door het verhaal met het meisje op te schrijven is dit grote onbegrijpelijke duidelijk vastgelegd. Zij maakt de tekeningen en wij schrijven haar verhaal. Het boek begint met haar geboorte en het voorstellen van haar gezin. Vervolgens gaan we na hoe haar ontmoeting was met ‘de slechterik’ – zoals ze hem noemt – en wat ze deed vlak voor, tijdens en na het misbruik.

Bij het schrijven van haar verhaal zijn we erg sturend en bieden haar zinnen aan zodat ze kan kiezen hoe haar verhaal opgeschreven wordt. Dit kan op deze manier, omdat wij het meeste van haar verhaal al weten. In haar eigen hoofd zit het echter in de war. Ook vragen we naar haar gedachten en gevoelens over de gebeurtenissen. Zo wordt het weer een duidelijk verhaal voor haar dat ze kan nalezen wanneer ze wil.
               Trauma’s worden vaak gefragmenteerd en niet als een geheel opgeslagen. Ook worden deze losse herinneringen vaak weggeduwd, omdat het pijnlijk is om er aan te denken. Dit heeft het effect van ‘niet denken aan een roze olifant’. Op onverwachte momenten kunnen stukjes van het trauma plotseling opkomen alsof het trauma op dat moment weer gebeurt, als een herbeleving. Door het verhaal op te schrijven gaan we niet mee in deze vermijding en hopen we dat deze herbelevingen minder voor zullen komen op onverwachte momenten. Door het boek heeft ze meer controle over wat er gebeurd is. Ze kan over het trauma lezen wanneer zij dat wil.
Een ander belangrijk aspect van de therapie is het benadrukken van haar sterke kanten. Wat voor slims deed ze tijdens het misbruik (bijv. nee zeggen of in het hoofd uit de situatie ontsnappen)? Hiermee is ze niet alleen een slachtoffer, maar ook iemand die slim gehandeld heeft en de wereld aan kan. Hopelijk kan dit voor haar een soort ruggesteun zijn in het hervinden van controle op haarzelf en de wereld.
                  

Aanstaande woensdag gaan we de laatste bladzij van haar boek schrijven. Ze is erg enthousiast dat ze nog maar 1 sticker te gaan heeft. De week daarna geven we haar het boekje - geprint en geplastificeerd. Als beloning gaan we een erg groot ijsje eten. Hopelijk heeft deze therapie gewerkt voor haar. Ze is erg warrig en ongeconcentreerd, wat het werken met haar lastig maakte. Toch hebben we goede hoop, omdat deze therapie al veel kinderen heeft geholpen.

De lodge waar we overnachten lag in het hartje van de jungle en was slechts te bereiken per boot. Op onze eerste tocht zijn we veel apen tegengekomen en bleken de lianen uit de tarzanverhalen echt te bestaan.

Telefoonboom

Wat onze verbazing schetste en vooral op onze lachspieren werkte was de telefoonboom middenin de jungle aan de rand van het meer. De boom op zich was een hele gewone boom met gewone takken, gewone bladeren en gewone wortels. Het waren de junglemensen die de boom ongewoon wisten te maken. Zij klommen bovenin de boom en leken het daar een prettig verblijf te vinden aangezien ze er vrolijk een uur bleven zitten. Wat het verblijf zo aangenaam maakte daar bovenin die boom, zo hoorden we later, was de mogelijkheid mobiel te kunnen bellen. Dit was de enige plek in de dichte bush bush waar er signaal te vinden was. Omdat er in de jungle weinig vrouwen te vinden zijn voor de mannen is dit geen overbodige luxe.

 Links: de telefoonboom, Midden: de kaaiman die gretig toehapte, Rechts: de luiaard die de hele dag ligt te luieren in de boom

Zwemmen tussen de pirañas

Het was spannend om de sprong in het diepe te wagen tussen alle pirañas en kaaimannen die ook in het meer wonen. We hebben het overleefd zoals te zien in dit actiefilmpje. Op de foto hieronder houd ik met trillende benen mijn eigengevangen piraña vast. Maar goed dat de gids pas achteraf de littekens op zijn handen en vingers showde en vertelde dat hij meerdere malen flink gebeten was als een piraña aan zijn vingers wist te ontsnappen. Daarnaast Jojanneke met een schorpioenspin op haar arm die kleine kneepjes maakte als hij liep door de ’schaartjes’ aan zijn lange poten. Aan haar gezicht is te zien dat ze er erg van geniet. Nu we alle uitdagingen van de jungle hebben getrotseerd zijn we klaar voor een leven in de bush bush.

Afgelopen week ben ik met hem gaan praten of hij wil werken voor een beloning. De beloning zou zijn dat we een keer per week onder schooltijd wierookplankjes met hem gaan beschilderen. Tot mijn verbazing wilde hij dit graag. Hij tekent erg veel en heeft er talent voor. Elke week komen we evalueren of hij zich dagelijks aan de 3 ‘gedragsafspraken’ gehouden heeft en per week genoeg stickers verdiend heeft. Bij genoeg stickers mag hij wierookplankjes beschilderen.

Een dergelijk beloningssysteem is in Nederland niet al te ingewikkeld om uit te voeren met een leerkracht. Hier gaat het toch wat moeizamer. De lerares wilde meteen een beloningssysteem voor elke leerling in de klas opstellen. Ik heb het haar afgeraden om dat veel te veel werk is. Dat zou betekenen dat de lerares elke dag met elke leerling hun gedrag moet evalueren en bovendien elke week een nieuwe beloning moet verzinnen. ‘No hay problema, maak je niet druk, het komt wel goed’, zegt ze. Ik heb haar nog een keer duidelijk gezegd dat het voor een leerling en niet voor de hele klas bedoeld is. Ik heb het maar aan haar overgelaten wat ze met mijn advies doet.

Vandaag kwamen Marijke en ik langs om Antoni’s gedrag van deze week te evalueren. Bij het binnenkomen in de klas zagen we al aan het hoofd van de lerares dat ze niet erg blij was met onze komst. Snel merkten we waarom. Ze had de hele week niet met Antoni zijn gedrag geëvalueerd. ‘Het was erg druk, er was voetbal en de hele week was erg vol’, zei ze. We besloten zelf maar het gedrag van alleen deze dag met Antoni te evalueren. Schilderen moest dan maar eventueel een week later.

We riepen Antoni de klas uit om te kijken of hij zich deze maandag aan de 3 gedragsafspraken had gehouden. Hij had echter geen zin en na 3 a 4 keer vragen bleef hij nog zitten. We hadden geen zin om nog langer te wachten en zijn weggegaan. ‘Prima, no hay problema, als jij niet wil, dan gaan we’. Hij schrok daar wel een beetje van. Het was misschien een harde reactie, maar we zien dagelijks leraren aan hem zeuren en veel aandacht geven aan zijn negatieve gedrag. Dat willen we niet, de bedoeling is juist zijn positieve gedrag te stimuleren.

Maandag komen we weer terug. Het is afwachten hoe het zal zijn; heeft de juf geëvalueerd? Wil Antoni schilderen? We hopen het, want we zien veel mogelijkheden in deze jongen, alleen heeft hij zijn omgeving niet echt mee.

Na een bezoek aan de kust had Marijke erg last van haar oor gekregen. Het leek een oorontsteking te worden, maar erg veel zin om naar een Ecuadoriaanse dokter te gaan had ze nog niet. Met af en toe wat olijfolie er in hoopten we dat het wel zo overgaan. Dat viel tegen. Na 3 dagen werd de pijn steeds erger. Toen ze bovendien ook nog bloed in haar poep bleek te hebben, besloten we meteen naar de Emergencia te gaan. Daar bleek dat ze een fikse oorontsteking en parasieten had. Parasieten ontwikkelen zich bij mensen als ze water met resten ontlasting binnenkrijgen. Dit gebeurt vaak via het eten of zeewater.

De parasieten waren gelukkig goed te bestrijden met medicijnen. De oorontsteking was echter hardnekkiger. Ik heb nog nooit iemand zoveel pijn zien lijden. Erg zware pijnstillers (dosis: max. 2 per dag) waren binnen 2 uur uitgewerkt, terwijl de pijn echt ondragelijk was. We stonden op het punt om haar trommelvlies te laten doorprikken, maar gelukkig zakte net die avond de pijn plotseling. Nu beetje bij beetje is de ontsteking aan het verdwijnen.

Aangezien Marijke en ik veel hetzelfde hebben gegeten en in dezelfde zee hebben gezwommen, kreeg ik de afgelopen week argwaan over elk rommeltje in mijn buik. Ik had veel honger, at meer, maar leek eerder af te vallen dan aan te komen. Daarnaast rook mijn ontlasting ook wat anders dan normaal (lees: doordringender). Bovendien had ik de hele dag door erge buikkrampen. Mijn angst werd steeds groter en gister besloot ik naar de Emergencia te gaan. Na 2,5 uur wachten op een bed van de Eerste Hulp, kwam de zuster met de uitslag. Er bleek niets aan de hand te zijn. Haar advies was regelmatiger, veel fruit en minder vetten te eten. Een beetje bezwaard liep ik terug langs doodzieke mensen die aan het wachten waren op een vrij bed dat ik bezet had gehouden.

Veel Ecuadorianen nemen ter preventie antiparasitos in, maar de GGD heeft daar tegen ons geen woord over gerept. Desondanks ga ik zeker ter preventie antiparasitos nemen. Ga je naar Ecuador, vergeet de malariapillen en hoogteziektetabletten, maar neem antiparasitos mee! Eet ook niet al te veel taart en maiskolven met kaas om buikkrampen te voorkomen.